کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۲۷۶ — شاید که دلم بمن نمی پردازد
- شمارهٔ ۲۷۸ — آن ماه و شی که طعنه اندر خور زد
- شمارهٔ ۲۷۹ — از دست بشد دلی که صد جان ارزد
- شمارهٔ ۲۸۰ — بر سوز دل من دل آتش سوزد
- شمارهٔ ۲۷۳ — نه عقل ز کار من شماری گیرد
- شمارهٔ ۲۷۴ — عاشق که بیاد روی دلبر میرد
- شمارهٔ ۲۷۷ — شمعم که چو باد هوسم بر سر زد
- شمارهٔ ۲۷۵ — هر لحظه فلک بهانه‌ای آغازد
- شمارهٔ ۲۸۴ — شمعم که چو غم بقصد من برخیزد
- شمارهٔ ۲۸۳ — باز این چشمم چه فتنه می انگیزد
- شمارهٔ ۲۸۵ — مشکین خطی از بعب تو بر می خیزد
- شمارهٔ ۲۸۱ — گفتی که دلت چند پیاپی سوزد
- شمارهٔ ۲۸۶ — تا با لب تو لبم هم دآواز نشد
- شمارهٔ ۲۸۸ — آن را که چو تو نگار در خور باشد
- شمارهٔ ۲۸۲ — پیوسته دلم ز خرّمی پرهیزد
- شمارهٔ ۲۸۷ — گل خواست که چون روی تو زیبا باشد
- شمارهٔ ۲۹۰ — گر قامت بنده زین بخم تر باشد
- شمارهٔ ۲۹۲ — آن می که ز خون دختر رز باشد
- شمارهٔ ۲۹۳ — آنرا که دل از غمی مشوّش باشد
- شمارهٔ ۲۹۴ — یاد تو کند کسی که خامش باشد
- شمارهٔ ۲۹۱ — لعل لب او که درج گوهر باشد
- شمارهٔ ۲۹۶ — چون در تو نه فضل و نه تفضل باشد
- شمارهٔ ۲۸۹ — ساقی که بلطف سمن تر باشد
- شمارهٔ ۲۹۵ — آن کو بسلامی ز تو قانع باشد