کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۳۰۴ — دل در پی دلبر بسفر خواهد شد
- شمارهٔ ۲۹۸ — بسیار بدیدم و چو تو کم باشد
- شمارهٔ ۲۹۹ — چون چنگ تو تارگیم در تن باشد
- شمارهٔ ۳۰۰ — پیوسته ترا حال پریشان باشد
- شمارهٔ ۳۰۲ — عشق تو مرا جان و روان می‌بخشد
- شمارهٔ ۲۹۷ — شمعم که غذای چشمم از نم باشد
- شمارهٔ ۳۰۱ — نالیدن بلبل ار چه موزون باشد
- شمارهٔ ۳۰۳ — عمر تو درین هوس هبا خواهد شد
- شمارهٔ ۳۰۸ — عمر تو که بر خیره چنان ضایع شد
- شمارهٔ ۳۰۷ — آلوده مشو که پاک می باید شد
- شمارهٔ ۳۰۹ — گه شانه زبان در خم گیسوت کشد
- شمارهٔ ۳۱۰ — آن شمع دراز قد که جز سر نکشد
- شمارهٔ ۳۱۱ — زلف تو دلم برد و بقصد جان شد
- شمارهٔ ۳۰۵ — از رای تو کارها نکو خواهد شد
- شمارهٔ ۳۱۲ — با ذوق لب تو باده گر می کوشد
- شمارهٔ ۳۰۶ — چون موم بدست غم زبون باید شد
- شمارهٔ ۳۱۴ — سودای تو در چشم خرد ناخنه شد
- شمارهٔ ۳۱۵ — سحر بنفشه موی اگر بشکافد
- شمارهٔ ۳۱۷ — بیداد جهان بسر نخواهد آمد
- شمارهٔ ۳۱۶ — رفت آنکه ز چشم اشک چو لولو بچکد
- شمارهٔ ۳۱۹ — در زرم چوکس تو بآواز آمد
- شمارهٔ ۳۲۰ — بر یاد تو جان من چو دمساز آمد
- شمارهٔ ۳۱۸ — خصم تو که سر تیز تر از تیر آمد
- شمارهٔ ۳۱۳ — روی تو نقاب همچنان می پوشد