کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۶۳۵ — اندر دل خود نقش تو پیدا نکنم
- شمارهٔ ۶۳۶ — نه گفته بدی عهد مزور نکنم
- شمارهٔ ۶۳۹ — هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
- شمارهٔ ۶۳۸ — روزی که چو اشک در کنارت بینم
- شمارهٔ ۶۳۳ — از بهر دمی که با تو بر کار کنم
- شمارهٔ ۶۳۷ — می باز خورم و لیک مستی نکنم
- شمارهٔ ۶۴۰ — از دیده فرو باری، اگر آب شوم
- شمارهٔ ۶۳۴ — گرمن ز غمت حکایت آغاز کنم
- شمارهٔ ۶۴۱ — در حق خود از تو صد سخن می شنوم
- شمارهٔ ۶۴۲ — از خطّ تو شد بنفشه را پشت بخم
- شمارهٔ ۶۴۴ — سر در سر خاک آستان تو نهم
- شمارهٔ ۶۴۵ — انگشتریت بر دل خود کامه نهم
- شمارهٔ ۶۴۸ — ما مهر تو بر میان جان دوخته ایم
- شمارهٔ ۶۴۳ — در سنبل او شکست و تاب است بهم
- شمارهٔ ۶۴۶ — از ضعف اگر کام ز هم بگشایم
- شمارهٔ ۶۴۷ — دور از تو اگر لب بنفس بگشایم
- شمارهٔ ۶۵۲ — چشم تو کزو در هوس یک نظریم
- شمارهٔ ۶۵۳ — در هجر تو من ز شمع افزون گریم
- شمارهٔ ۶۵۵ — دل گفت که روزی که قدح کش باشیم
- شمارهٔ ۶۵۶ — در دولت وصلت ارزبیکارانم
- شمارهٔ ۶۴۹ — بی آنکه مراد خویش حاصل کردیم
- شمارهٔ ۶۵۴ — تا کی چو حدیث در زبانت گیریم ؟
- شمارهٔ ۶۵۰ — دیشب من و صبح از غمت دم نزدیم
- شمارهٔ ۶۵۱ — هر گاه که کار وصل در هم بندیم