کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۵۶۲ — عشّاق بر آمدند پیرامن گل
- شمارهٔ ۵۶۴ — ای دل همه جام عاشقی نوش چو گل
- شمارهٔ ۵۶۳ — آتش چو فکند باد در خرمن گل
- شمارهٔ ۵۶۵ — ماییم نهفته گریه در خنده چو گل
- شمارهٔ ۵۶۱ — ابر آمد و کرد پر گهر دامن گل
- شمارهٔ ۵۶۶ — وقتست که دل کند منوّر قندیل
- شمارهٔ ۵۶۷ — آن زلف نگر بر رخ آن شهره صنم
- شمارهٔ ۵۶۸ — بهر تو بود میل بسوی که کنم؟
- شمارهٔ ۵۷۰ — گر چاشنی غمش بیابی یک دم
- شمارهٔ ۵۶۹ — گر در همه عمر روزی از روی کرم
- شمارهٔ ۵۷۱ — از حد چو برفت ماجرای من و غم
- شمارهٔ ۵۷۵ — پیوسته خمیده همچو ابروی توام
- شمارهٔ ۵۷۲ — از لعل تو پخته گشت هر کاری خام
- شمارهٔ ۵۷۳ — ای شب بستان درازی از صبح بوام
- شمارهٔ ۵۷۴ — لب باز مگیر یک زمان از لب جام
- شمارهٔ ۵۷۶ — شاید گر از آن روی نکو نشکیبم
- شمارهٔ ۵۸۴ — کاری که نبود از آن گزردم یک دم
- شمارهٔ ۵۷۸ — بر دل ز غمت دوش ببخشایستم
- شمارهٔ ۵۷۷ — یاری که از او بسی جفا دیدستم
- شمارهٔ ۵۸۰ — من دوش بآرزوی رویت هر دم
- شمارهٔ ۵۸۱ — بس جور که من ز دست جانان بردم
- شمارهٔ ۵۷۹ — آن عهد که من داد طرب می دادم
- شمارهٔ ۵۸۲ — تیغت که فشاند بر و سر مردم
- شمارهٔ ۵۸۳ — من دوش شراب ارغوانی خوردم