کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۵۸۸ — نه باد قبولی ز هنر می جهدم
- شمارهٔ ۵۸۷ — دوش از غم تو نیک مشوّش بودم
- شمارهٔ ۵۹۰ — با زلف تو هر چند بسی کوشیدم
- شمارهٔ ۵۹۲ — طبرستان را شگفت جایی دیدم
- شمارهٔ ۵۸۵ — از عمر عزیز خود برین خرسندم
- شمارهٔ ۵۹۱ — بیماری نرگست چو زان سان دیدم
- شمارهٔ ۵۸۹ — هردم زدنی چو لاله در خون نهدم
- شمارهٔ ۵۸۶ — سودای تو بر دگر صنم می بندم
- شمارهٔ ۵۹۴ — بی روی تو صدره بگل ار برگذرم
- شمارهٔ ۵۹۵ — گر آب خورم درد شود بر جگرم
- شمارهٔ ۵۹۶ — بس اشک که از دیده بحاصل آرم
- شمارهٔ ۵۹۳ — آن روز که بر خاطر عالی گذرم
- شمارهٔ ۵۹۹ — از بس که زیاد نیستی تاب خورم
- شمارهٔ ۵۹۷ — چشمی ز خیال تو پر اختر دارم
- شمارهٔ ۶۰۰ — بر من که ازین پس غم عالم نخورم
- شمارهٔ ۵۹۸ — چون در تو نیارم که پیاپی نگرم
- شمارهٔ ۶۰۲ — د رعشق ز حیله ها که می پردازم
- شمارهٔ ۶۰۳ — شمعم که چو خود را بغمت پردازم
- شمارهٔ ۶۰۴ — چون کوس ز پرخاش بود آوازم
- شمارهٔ ۶۰۵ — در مدح ملک چو نظم موزون سازم
- شمارهٔ ۶۰۶ — آنشب که ز بر آتش غم سوزم
- شمارهٔ ۶۰۷ — گفتم ز فراق جاودان می ترسم
- شمارهٔ ۶۰۱ — گر نتوانم که با تو ساغر گیرم
- شمارهٔ ۶۰۸ — از گردش چرخ بی‌خرد می‌ترسم