کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۶۵۷ — پیوسته جونای بر دهن می زنیم
- شمارهٔ ۶۶۲ — ماییم نگین خاتم جان ماییم
- شمارهٔ ۶۵۸ — تا کی ورق عمر بهم در شکنیم
- شمارهٔ ۶۶۰ — از بهر چه عیش آشکارا نکنیم
- شمارهٔ ۶۵۹ — وقتست که قصد عالم پاک کنیم
- شمارهٔ ۶۶۱ — گر با تو بنای وصل آغاز نهیم
- شمارهٔ ۶۶۳ — ای مدح تو آورده قلم را بسخن
- شمارهٔ ۶۶۴ — با دیده دلم گفت: چو از دست تو من
- شمارهٔ ۶۶۶ — در عشق تو زآنکه هست بیم کشتن
- شمارهٔ ۶۶۷ — نرگس که در انتظار گل بود چو من
- شمارهٔ ۶۶۸ — خصمم که بگفت و گو درآمد با من
- شمارهٔ ۶۷۰ — نزدیک من از شرم و ز تیمار نهان
- شمارهٔ ۶۷۱ — قومی شده نازنده به اسرار نهان
- شمارهٔ ۶۶۹ — خصم تو که همچو تیغ جمله ست زبان
- شمارهٔ ۶۷۲ — ای ترک سمن روی من ای جان و جهان
- شمارهٔ ۶۶۵ — گر باد شوم، در آیمت پیرامن
- شمارهٔ ۶۷۶ — در فرقت تو چو بلبلم نوحه گران
- شمارهٔ ۶۷۳ — زان پس که فدای عشق تو کردم جان
- شمارهٔ ۶۷۵ — چون نیشکرم کرده ز بیداد جهان
- شمارهٔ ۶۷۷ — برخیز و مخور غم جهان گذران
- شمارهٔ ۶۷۸ — از باد ببین شکوفه را شبگیران
- شمارهٔ ۶۸۰ — ای رسم تو در ناکس و کس پیوستن
- شمارهٔ ۶۷۹ — عمری بودم بخدمتت بسته میان
- شمارهٔ ۶۷۴ — دلدار مرا اگر فراخست دهان