کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۶۱۰ — یک دم که ز خدمتت جدا می باشم
- شمارهٔ ۶۰۹ — پیوسته ز تو با دل پر خون باشم
- شمارهٔ ۶۱۲ — عمری رخ یکدگر ندیدیم به چشم
- شمارهٔ ۶۱۳ — بر چشم تو هرگه که مرا افتد چشم
- شمارهٔ ۶۱۶ — من دوش گشاده داشتم روزن چشم
- شمارهٔ ۶۱۱ — بیمارم و زیر بار غم می باشم
- شمارهٔ ۶۱۴ — در گریه چو با اشک ز بودن آید چشم
- شمارهٔ ۶۱۵ — تا کرد بروی تو نظر مردم چشم
- شمارهٔ ۶۲۰ — از وصل سمنبران چنان شد حالم
- شمارهٔ ۶۲۱ — در عشق تو گرچه شهره ام در عالم
- شمارهٔ ۶۲۳ — گفتی که بمه نگه کن انگار منم
- شمارهٔ ۶۲۴ — در گوش تو گر جای نگیرد سخنم
- شمارهٔ ۶۲۲ — گل گرچه ز حسن می نهد خار دلم
- شمارهٔ ۶۱۷ — ای من ز پیت بخون بپرورده دو چشم
- شمارهٔ ۶۱۹ — از بس که جفا کند بت دلگسلم
- شمارهٔ ۶۱۸ — ای من ز تواندوخته صد خرمن غم
- شمارهٔ ۶۲۵ — در موج سرشک و عرق تب جانم
- شمارهٔ ۶۲۷ — گم گشت دل از برم، یقین می دانم
- شمارهٔ ۶۳۲ — آن زلف خمیده را اگر راست کنم
- شمارهٔ ۶۲۸ — با روی تو شمع را کجا بنشانم؟
- شمارهٔ ۶۲۶ — با آنکه چو شمع بر سر آمد جانم
- شمارهٔ ۶۳۱ — تا سوز تو از میان جان بنشانم
- شمارهٔ ۶۲۹ — تا سوز تو از میان جان بنشانم
- شمارهٔ ۶۳۰ — هر سرو که من ببوستان بنشانم