خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- شمارهٔ ۶۰ — به ماه چارده می‌ماند آن بت
- شمارهٔ ۵۹ - در وصول ده شتر از امیر الحاج — میر چون هفت بیت من خوانده است
- شمارهٔ ۶۲ — مرد مسافر حدیث خانه کو گوید
- شمارهٔ ۶۳ — هر سال اگر غلام خاقان
- شمارهٔ ۶۴ - فیلسوف اجل افضل الدین ساوی این قطعه را در آنوقت که خاقانی به رسالت سلطان ارسلان رفته بود بدو فرستاد — کسی که از پس احمد روا بود مرسل
- شمارهٔ ۵۷ - در مرثیهٔ منوچهر شروان شاه — آب حیوان مجوی خاقانی
- شمارهٔ ۵۸ - در حماسه — من که خاقانیم عزیز حقم
- شمارهٔ ۶۱ - در علم و جهل — نسبت از علم گیر خاقانی
- شمارهٔ ۶۷ — وبالت نه از سر نهفتن درست
- شمارهٔ ۶۶ — شکر انعام پادشا گفتن
- شمارهٔ ۷۲ — خاقانیا قبول و رد از کردگار دان
- شمارهٔ ۶۹ - در مدح نظام الملک قوام الدین — کسرای عهد بین که در ایوان نو نشست
- شمارهٔ ۷۰ - در نکوهش مقلدان — خاقانی آن کسان که طریق تو می‌روند
- شمارهٔ ۶۵ — گنج دانش توراست خاقانی
- شمارهٔ ۶۸ - در طلب جایزه — صاحبا نو به نو تحیت من
- شمارهٔ ۷۱ - در توصیف قصر صفوة الدین بانوی منوچهر شروان شاه — حبذا قصر شمسهٔ ملکات
- شمارهٔ ۷۸ — خطی مجهول دیدم در مدینه
- شمارهٔ ۷۵ - در صفت میر گشتاسب مطرب — نظیر سعد اکبر میرگشتاسب
- شمارهٔ ۸۰ — خاقانی از حدیث زمانه زبان ببست
- شمارهٔ ۷۷ - در استغناء طبع خویش — نه معن زائده دانم نه حاتم طائی
- شمارهٔ ۷۳ — خاقانیا چو آب رخت رفت در سال
- شمارهٔ ۷۶ - در مدح شروان شاه — شاها معظّما ملکُ‌الشّرق خسروا
- شمارهٔ ۷۹ - در نصیحت — خاقانیا به دولت ایام دل منه
- شمارهٔ ۷۴ - در مدح پهلوان جهان — سلام من که رساند به پهلوان جهان