خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- شمارهٔ ۱۰۶ - در بارهٔ رشید الدین وطواط — نیک بد رائی با خلق جهان
- شمارهٔ ۱۱۱ — خاقانی اگرچه راست‌پیوندی
- شمارهٔ ۱۰۹ — دل در طلبت چو بند گردد
- شمارهٔ ۱۱۰ — زندگی خفتگی است خاقانی
- شمارهٔ ۱۱۲ — سپید کار سیه دل سپهر سبز نمای
- شمارهٔ ۱۰۷ - در مرثیه — از افق ملکت ار ستاره فرو شد
- شمارهٔ ۱۰۵ - در حماسه — چون زمان، عهد سنائی درنوشت
- شمارهٔ ۱۰۸ - در مدح مجاهد الدین نظام — مدار ملک جهان بر مجاهد الدین است
- شمارهٔ ۱۱۶ — سر سخنان نغز خاقانی
- شمارهٔ ۱۱۹ - در مرثیهٔ امام محمد یحیی — خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوش
- شمارهٔ ۱۲۰ — جفاست از تو جواب سؤال خاقانی
- شمارهٔ ۱۱۵ - در مدح مجد الدین افتخار الاسلام — با آینهٔ ضمیر مخدوم
- شمارهٔ ۱۱۷ — دلت خاقانیا زخم فلک راست
- شمارهٔ ۱۱۴ — خاقانی را مپرس کز غم
- شمارهٔ ۱۱۳ — مبر ای خواجه آب خاقانی
- شمارهٔ ۱۱۸ - در مدح منوچهر شروان شاه و شکایت اخستان شاه — در عجم کیست کو چو طفل عرب
- شمارهٔ ۱۲۳ — شکست این دلم نادرست اعتقادی
- شمارهٔ ۱۲۲ — تو مار صورتی و همیشه شکرخوری
- شمارهٔ ۱۲۶ — خاقانیا به بغداد اهل وفا چه جوئی
- شمارهٔ ۱۲۸ - در مدح خاقان اعظم منوچهر شروان شاه — ولینعمتم کیست خاقان اعظم
- شمارهٔ ۱۲۵ - در استغنای طبع — شاخ دولت به نزد خاقانی
- شمارهٔ ۱۲۱ - در هنگام زیارت مدینهٔ منوره گفته و در آن خاک نهفته است — ای شفیع صد هزار امت چو خاقانی به حشر
- شمارهٔ ۱۲۴ - در مدح اقضی القضاة عز الدین بوعمران — امام ملت چارم که آسمان ششم
- شمارهٔ ۱۲۷ - در مرثیهٔ امیر رشید الدین اسد شروانی — آه و دردا که شبیخون اجل