خاقانی شروانی

زندگی‌نامهٔ خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.

آثار خاقانی

• خاقانی
  • دیوان اشعار

شعرهای خاقانی

• شمارهٔ ۸۲ - در شکر باری تعالی — ای همه نیست‌ها به صنع تو هست
• شمارهٔ ۸۳ — مهتر قالیان و نور مرند
• شمارهٔ ۸۱ — ده دهی باشد زر سخنم گرچه مرا
• شمارهٔ ۸۵ — دوستی داشتم به ری که به حسن
• شمارهٔ ۸۶ - در بحث با معطل — دی جدل با معطلی کردم
• شمارهٔ ۸۸ - در مدح شروان شاه — هان ای زمانه دولت شاه اخستان نگر
• شمارهٔ ۸۴ — من که خاقانیم ز هر دو جهان
• شمارهٔ ۸۷ - در رثاء پسر خود رشید الدین و وفات دختر — دریغ میوهٔ عمرم رشید کز سر پای
• شمارهٔ ۸۹ — امن جستی مجوی خاقانی
• شمارهٔ ۹۲ - در بارهٔ فوت دختر خود — سرفکنده شدم چو دختر زاد
• شمارهٔ ۹۱ - در رثاء دختر خویش — پیش بین دختر نو آمد من
• شمارهٔ ۹۰ - در شکر — خاقانیا جوانی و امن و کفاف هست
• شمارهٔ ۹۴ — از پی شهوتی چه کاهی عمر
• شمارهٔ ۹۳ — چو خاک سیه را دهی آب روشن
• شمارهٔ ۹۵ — شب که مثال مه ذی‌الحجه دید
• شمارهٔ ۹۶ — مرا اگر تو ندانی عطاردم داند
• شمارهٔ ۹۸ — مرد باید که چون هنر ورزد
• شمارهٔ ۱۰۱ - در مدح قاضی عمربن عبدالعزیز — اقضی‌القضاة عمر عبد العزیز راست
• شمارهٔ ۱۰۲ — من که خاقانیم حساب جهان
• شمارهٔ ۹۹ — از زمانه منال خاقانی
• شمارهٔ ۱۰۴ - در دعای مادر — مادرم کرد وقت نزع، دعا
• شمارهٔ ۱۰۰ — رای اقضی القضاة اگر خواهد
• شمارهٔ ۱۰۳ - این قطعه را در واقعهٔ حبس خویش گفته — بهشت صدرا تا دولت تو در دربست
• شمارهٔ ۹۷ - در مدح رکن الدین محمدبن عبد الرحمن طغان یزک — میر کشور گشای رکن الدین