خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- شمارهٔ ۱۳۱ — فتنه تا اندکی بود صعب است
- شمارهٔ ۱۳۲ - در مرثیه امام ناصر الدین ابراهیم باکوئی — از مرگ براهیم که علامهٔ دین بود
- شمارهٔ ۱۳۴ — وفا جستن از خلق خاقانیا بس
- شمارهٔ ۱۳۳ — سپهر مکارم صفی کز صفاتش
- شمارهٔ ۱۳۶ - در مدح خاموشی — خاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوست
- شمارهٔ ۱۳۰ — تا تو ناز فروتران نکشی
- شمارهٔ ۱۲۹ - در نکوهش زن — زخم بر دل رسید خاقانی
- شمارهٔ ۱۳۵ — نیت من نکوست در حق دوست
- شمارهٔ ۱۳۹ — چه شد که بادیه بربود رنگ خاقانی
- شمارهٔ ۱۳۷ — پیشوای علما جامهٔ من
- شمارهٔ ۱۴۰ - در مرثیهٔ امام ابو عمر و اسعد — خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شد
- شمارهٔ ۱۴۴ — خدای داند معنی میان نطفه نهادن
- شمارهٔ ۱۴۲ — ای روح صفات اهرمن بند
- شمارهٔ ۱۴۱ — گر به شروانم اهل دل می‌ماند
- شمارهٔ ۱۴۳ - در مدح مظفر الدین قزل ارسلان ایلدگز — ای تاجدار خسرو مغرب که شاه چرخ
- شمارهٔ ۱۳۸ - در مرثیهٔ عز الدین بوعمران — جهان را آه آه از دل برآمد
- شمارهٔ ۱۴۷ — منصب تدریس خون گوید از آنک
- شمارهٔ ۱۴۵ — هرکه را غره کرد دولت نیز
- شمارهٔ ۱۴۸ - ایضا در مرثیهٔ امام محمد یحیی و خفه شدن او به دست غزان — های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکر
- شمارهٔ ۱۵۱ - در هجو شهر زوری — شهر زوری گدا بود خاصه
- شمارهٔ ۱۴۶ - در توصیف قلم و دوات خود — دوات من ز برون جدول و درون دریاست
- شمارهٔ ۱۴۹ - در مرثیهٔ خواجه ناصر الدین ابراهیم عارف گنجه‌ای — خاقانیا عروس صفا را به دست فقر
- شمارهٔ ۱۵۲ - در تقاضای ده شتر از امیر الحاج — ای که هر دم ز تبت خلقت
- شمارهٔ ۱۵۰ — اندرین هفت هشت نه صدیق