خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- شمارهٔ ۱۸۱ - در جواب هجوی که در بارهٔ او گفته بودند — شنوده‌ای دم خاقانی از مدیح کسان
- شمارهٔ ۱۸۴ — خاقانیا ز عارضهٔ درد دل منال
- شمارهٔ ۱۸۲ — که گفت آنکه خاقانی سحرپیشه
- شمارهٔ ۱۸۳ — آسمان داند که گاه نظم و نثر
- شمارهٔ ۱۷۸ - در رثاء فرزند — وقت مردن رشید را گفتم
- شمارهٔ ۱۸۰ — چون امیدم بریده نیست ز تو
- شمارهٔ ۱۷۹ — دور دور بدی است خاقانی
- شمارهٔ ۱۷۷ — فضل درد سر است خاقانی
- شمارهٔ ۱۹۲ — علوی دوست باش خاقانی
- شمارهٔ ۱۹۰ - در مرثیهٔ صدر الدین — جهان پیمانه را ماند به عینه
- شمارهٔ ۱۸۹ - در مرثیهٔ وحید الدین عموی خود — چون من خطر زدم به فراق از پی وحید
- شمارهٔ ۱۸۸ — خاقانیا به تقویت دوست دل مبند
- شمارهٔ ۱۹۱ — نیست در ایام چیزی از وفا نایافت‌تر
- شمارهٔ ۱۸۷ - در تولد دختر خود — یکی دو زایند آبستنان مادر طبع
- شمارهٔ ۱۸۵ — روزی میان بادیه بر لشکر عجم
- شمارهٔ ۱۸۶ - بالبدیهه در مدح ابوالهیجا خاقان اکبر منوچهر بن فریدون شروان شاه — سلاطین نژادا خلیفه پناها
- شمارهٔ ۱۹۵ — خلیفه گوید خاقانیا دبیری کن
- شمارهٔ ۱۹۷ — با در و دشت ساز خاقانی
- شمارهٔ ۱۹۶ — گر کهان مه شدند خاقانی
- شمارهٔ ۱۹۸ — هر که خر در خلاب شهوت راند
- شمارهٔ ۲۰۰ — عیسی دورانم و این کور شد دجال من
- شمارهٔ ۱۹۳ — عذر داری بنال خاقانی
- شمارهٔ ۱۹۹ — مهترا بلبل انسی پس از این
- شمارهٔ ۱۹۴ - در حق مادر خویش — ای ریزهٔ روزی تو بوده