خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- شمارهٔ ۲۲۶ — همه درگاه خسروان دریاست
- شمارهٔ ۲۳۰ - در هجو — ای شده .خ... چپِ سلطان
- شمارهٔ ۲۲۷ — گه خرمی از غفلت و گه غمگنی از عقل
- شمارهٔ ۲۲۹ — مال کم راحت است و افزون رنج
- شمارهٔ ۲۳۲ - این قطعه را در جواب قصیدهٔ رشید وطواط گفته است — ز گفتهٔ تو بجوشید طبع خاقانی
- شمارهٔ ۲۲۵ - در شکر عطای جاریه که پادشاه وقت به او کرده است — خسروا خاقانی عذرا سخن هندوی توست
- شمارهٔ ۲۲۸ - این قطعه را ارتجالا ساخته و به دار الخلافهٔ بغداد فرستاده است — چو آسمان ورق عهد مقتفی بنوشت
- شمارهٔ ۲۳۱ - در مدح تاج الدین — دو گهر دان پیمبری و کرم
- شمارهٔ ۲۳۳ — امشب من و اوحد و مؤید
- شمارهٔ ۲۳۴ — بیش بیش است فضل خاقانی
- شمارهٔ ۲۳۵ — در چنین علت ای طبیب مرا
- شمارهٔ ۲۴۰ — به مجلس کو نزیل جود خویش است
- شمارهٔ ۲۳۷ — خاقانیا به کعبه قسم یاد کن که من
- شمارهٔ ۲۳۸ — غصهٔ دل گفت خاقانی که از ابناء جنس
- شمارهٔ ۲۳۶ - در شکر ایادی شمس الدین رئیس — من که خاقانیم جفای وطن
- شمارهٔ ۲۳۹ — هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختم
- شمارهٔ ۲۴۲ — آرزو بود نعمتم لیکن
- شمارهٔ ۲۴۷ - در مرثیهٔ عمدة الدین محمد بن اسعد از ائمهٔ شافعیه — در دهر سیه سپیدم افکند
- شمارهٔ ۲۴۴ — از عزیزان سؤال دل کردم
- شمارهٔ ۲۴۱ - در مدح اقضی‌القضاة علی و آمدن به عیادت خاقانی — بخ بخ ار فاروق ثانی را کنم مدحت به جان
- شمارهٔ ۲۴۸ - در مرثیهٔ عمدة الدین — فرزند بمرد و مقتدا هم
- شمارهٔ ۲۴۳ - در مرثیهٔ رشید الدین فرزند خود — پسر داشتم چون بلند آفتابی
- شمارهٔ ۲۴۶ — آن به من می‌رسد ز سختی و رنج
- شمارهٔ ۲۴۵ - در مرثیهٔ جمال الدین اصفهانی وزیر صاحب موصل و وحید الدین عموی خود — جمال شاه سخا بود و بود تاج سرم