خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۸۷ — ای شهره شهر باده باروت خوشست
- شمارهٔ ۸۴ — هستی بهمین نقش هیولانی نیست
- شمارهٔ ۸۵ — اشکم که چو لعل آبدار افتادست
- شمارهٔ ۸۸ — تا چرخ مرا بدین دیار افکندست
- شمارهٔ ۸۱ — ای آنک برت ملک سلیمان با دست
- شمارهٔ ۸۶ — ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست
- شمارهٔ ۸۳ — در هر چه نه زان تست نتوان پیوست
- شمارهٔ ۸۲ — اقبال تو تیغی که بدست آوردست
- شمارهٔ ۸۹ — امشب که وصال آن مه سیمبرست
- شمارهٔ ۹۰ — آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
- شمارهٔ ۹۱ — دود دل ما باد نباید پنداشت
- شمارهٔ ۹۲ — بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است
- شمارهٔ ۹۳ — شخصم ز میان یار نایاب ترست
- شمارهٔ ۹۴ — آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت
- شمارهٔ ۹۶ — دارم چو میان او بدن یعنی هیچ
- شمارهٔ ۹۵ — آن سرو سخنگو که مه هر جائیست
- شمارهٔ ۹۹ — گردون گرهی ز طاق ایوان تو باد
- شمارهٔ ۹۷ — اجوف تن ناقصم خیالیست صحیح
- شمارهٔ ۹۸ — رخسار تو در پرده عیان بتوان دید
- شمارهٔ ۱۰۱ — با قدر تو چرخ را زمین ساخته اند
- شمارهٔ ۱۰۰ — سلطان فلک بنده ی دربان تو باد
- شمارهٔ ۱۰۲ — مرغان سپهری که درین نه قفسند
- شمارهٔ ۱۰۴ — احمد که بشعر امتحانم فرمود
- شمارهٔ ۱۰۳ — کس پیش تو نام سخن آسان نبرد