خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۰۹ — دل جای در آن طرّه پرخم خواهد
- شمارهٔ ۱۰۸ — این صدر نشینان که در این اطرافند
- شمارهٔ ۱۱۲ — از کار دل ارچه بوی خون می آید
- شمارهٔ ۱۱۰ — ماهی که بسالی نکند از ما یاد
- شمارهٔ ۱۱۱ — دل فتنه ی آن چشم خوش جادو شد
- شمارهٔ ۱۰۵ — گفتم که چه ریزدت زلب گفت که قند
- شمارهٔ ۱۰۶ — بازار روان از بدنت می کشند
- شمارهٔ ۱۰۷ — آن جام که جرعه ئیش جانی ارزد
- شمارهٔ ۱۱۷ — زان آب کزو آتش عشرت خیزد
- شمارهٔ ۱۱۸ — ای شمع اگر زانک بسوزی شاید
- شمارهٔ ۱۱۹ — جان با لب دوست عشق‌بازی می‌کرد
- شمارهٔ ۱۲۰ — دردا که شراب وصل ناخورده بماند
- شمارهٔ ۱۱۴ — دیشب بت من چو ترکتازی می کرد
- شمارهٔ ۱۱۳ — چشمم چو نظر بر رخ یار اندازد
- شمارهٔ ۱۱۵ — مستان صبوحی چو سحر برخیزند
- شمارهٔ ۱۱۶ — گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند
- شمارهٔ ۱۲۱ — چشم تو دلم را بفغان می آرد
- شمارهٔ ۱۲۲ — از مشک سیه چو سایه برخور فکند
- شمارهٔ ۱۲۳ — آنکو رخش از خلد برین بابی بود
- شمارهٔ ۱۲۵ — چون خامه حدیثت بزبان می آرد
- شمارهٔ ۱۲۴ — باد سحری که بوستان آراید
- شمارهٔ ۱۲۶ — قومی که نیند آگه از ایجاد وجود
- شمارهٔ ۱۲۷ — ای همنفسان اگر مرا غمخوارید
- شمارهٔ ۱۲۸ — ای نکهت خلد پیش انفاس تو باد