خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۳۰ — شد کشته کسی که در جهان سرور بود
- شمارهٔ ۱۳۲ — سروی که بنفشه بر سمن فرساید
- شمارهٔ ۱۳۱ — شب نیست که آهم بفلک برنرود
- شمارهٔ ۱۲۹ — امشب که ز چرخ بوی خون می آید
- شمارهٔ ۱۳۶ — یارم چو مقیم دل پر خون آید
- شمارهٔ ۱۳۳ — هر دم که مرا از طلعتت یاد آید
- شمارهٔ ۱۳۵ — دی زلف ترا باد سحر می جنباند
- شمارهٔ ۱۳۴ — تا هجر تو با منش وصالی باشد
- شمارهٔ ۱۳۷ — امروز که سبزه گرد باغت بدمید
- شمارهٔ ۱۳۸ — یا رب که میانت بکناری مرساد
- شمارهٔ ۱۴۰ — آن جان عزیز بین که چون خوارم کرد
- شمارهٔ ۱۴۲ — هر صبح که دم ز ملکت خاور زد
- شمارهٔ ۱۳۹ — آن سرو خرامان که چنان می آید
- شمارهٔ ۱۴۳ — آنها که سر از چرخ برافروخته اند
- شمارهٔ ۱۴۴ — مه نعل سمند باد جولان تو باد
- شمارهٔ ۱۴۱ — با طرّه بگو تا دل ما باز آرد
- شمارهٔ ۱۵۱ — دل را خبری ز عالم جان دادند
- شمارهٔ ۱۵۰ — با لعل تو آب آب حیوان ریزد
- شمارهٔ ۱۴۵ — یا رب که ببالاش بلائی مرساد
- شمارهٔ ۱۴۶ — ای اشک جواب دل تو چون خواهی داد
- شمارهٔ ۱۴۷ — آن روی که رشک ماه تابان آمد
- شمارهٔ ۱۵۲ — گفتی که کسی که فتنه می انگیزد
- شمارهٔ ۱۴۸ — مستی که نه هستیم زیان می دارد
- شمارهٔ ۱۴۹ — هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد