خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۳۳ — با تشنه سخن زاب روان باید گفت
- شمارهٔ ۳۵ — ای خواجه ترا بنظم اگر دسترسست
- شمارهٔ ۳۴ — هر چند که شد چو باغ رضوان درودشت
- شمارهٔ ۳۷ — بی روی تو دل ز مهر و ماهم بگرفت
- شمارهٔ ۳۶ — ای اطلس چرخ پیش بالای تو پست
- شمارهٔ ۳۸ — ای آنکه عقاب چرخ پیشت مگسست
- شمارهٔ ۳۹ — از رخ چو بتم زلف معنبر برداشت
- شمارهٔ ۴۰ — کی چون خط سبزت شب تاری بودست
- شمارهٔ ۴۶ — هرگز بمراد من شبی روز نگشت
- شمارهٔ ۴۱ — آنکو بشکر خنده ی شیرین قندست
- شمارهٔ ۴۷ — دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست
- شمارهٔ ۴۸ — بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت
- شمارهٔ ۴۲ — آنکو ز عقیقش آب شکّر رفتست
- شمارهٔ ۴۳ — ای قبّه ی عرش گوشه ی ایوانت
- شمارهٔ ۴۴ — در کوی تو هر شبم هیاهوی دلست
- شمارهٔ ۴۵ — آن پنبه که دست از وهمی باید شست
- شمارهٔ ۵۰ — طوطی خط تو تنگ شکّر بگرفت
- شمارهٔ ۴۹ — بر دل فلکم ز مهر نیرنگ ز دست
- شمارهٔ ۵۱ — دل بلبل وباغ عارضت گلزارست
- شمارهٔ ۵۲ — رخشنده رخ تو آفتابی دگرست
- شمارهٔ ۵۳ — ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست
- شمارهٔ ۵۴ — آن یار که سیمین بر و نسرین بدنست
- شمارهٔ ۵۵ — آن حور پرچهره که ماواش دلست
- شمارهٔ ۵۶ — در زلف تو هر چند شکست افتادست