خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۵۶ — این همنفسان که اندرین انجمنند
- شمارهٔ ۱۵۷ — آنزلف مسلسل که چنان می پیچد
- شمارهٔ ۱۵۸ — دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد
- شمارهٔ ۱۵۹ — گر پیرهن کشیده ات می باید
- شمارهٔ ۱۶۰ — گیسوی کژت گوی بچوگان ببرد
- شمارهٔ ۱۵۳ — دل در سرت ای نگار سیمین تن شد
- شمارهٔ ۱۵۴ — ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد
- شمارهٔ ۱۵۵ — چون چشم خوش تو ترکتازی می کرد
- شمارهٔ ۱۶۲ — بذلی نه که در خانه بماند دیار
- شمارهٔ ۱۶۷ — می گفت دهل دوش بهنگام سحر
- شمارهٔ ۱۶۶ — آن شاه که شهر علم را آمد در
- شمارهٔ ۱۶۸ — ای لفظ تو چون دیده من گوهربار
- شمارهٔ ۱۶۵ — ای فتنه ی چشم پر خمارت عبهر
- شمارهٔ ۱۶۱ — شاهی کنم ار بنده خویشم داند
- شمارهٔ ۱۶۳ — آن لعبت زرّین کمر سیمین بر
- شمارهٔ ۱۶۴ — سودای توام محرم راز اولیتر
- شمارهٔ ۱۷۲ — خر را بفروش و کرّه ئی رنگین خر
- شمارهٔ ۱۷۶ — گفتم که برویت چه کنم گفت نظر
- شمارهٔ ۱۷۳ — چون بی می پخته خام می‌باشد کار
- شمارهٔ ۱۷۴ — گفتم مگذر گفت ز پیشم بگذر
- شمارهٔ ۱۷۵ — گفتم چو شوم تیغ ترا گفت سپر
- شمارهٔ ۱۷۰ — عیسی نفسا ز خسته دم باز مگیر
- شمارهٔ ۱۷۱ — ساقی ببر این جامه و آن جام بیار
- شمارهٔ ۱۶۹ — زلف بت من گفت که در دور قمر