خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۱ — ای از می لعلت شده جان مست و خراب
- شمارهٔ ۱۲ — ای تیره ز زلف سیهت دیده ی شب
- شمارهٔ ۱۶ — ای آنکه ترا جود و مکارم کارست
- شمارهٔ ۱۳ — ای گوی دلم در خم چوگان طرب
- شمارهٔ ۹ — امشب که حریفان همه مستند و خراب
- شمارهٔ ۱۴ — آن سرو سهی چون قدح می بگرفت
- شمارهٔ ۱۰ — ای قصر مودّت بوجود تو خراب
- شمارهٔ ۱۵ — هر چند فلک ز رتبتت برتر نیست
- شمارهٔ ۱۷ — زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست
- شمارهٔ ۱۸ — ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات
- شمارهٔ ۲۱ — آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست
- شمارهٔ ۲۰ — زلف سیهت که اژدهائی سیهست
- شمارهٔ ۱۹ — ترکی که ختائی نسب ورومی روست
- شمارهٔ ۲۲ — با پسته ی شیرین تو شکّر هیچست
- شمارهٔ ۲۴ — دل در پی آن یار پسندیده برفت
- شمارهٔ ۲۳ — کارم ز بزرگان عراق ار بنواست
- شمارهٔ ۲۵ — آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست
- شمارهٔ ۲۶ — آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست
- شمارهٔ ۳۱ — گفتم سخنت گفت مگو کم یادست
- شمارهٔ ۳۲ — با پسته ی تنگ تو شکر بر هیچست
- شمارهٔ ۲۸ — چون روی تو خور بعالم افروزی نیست
- شمارهٔ ۲۹ — دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت
- شمارهٔ ۲۷ — فهرست صحیفه ی معانی دل ماست
- شمارهٔ ۳۰ — ای سرمه چشم اختران خاک درت