رفیق اصفهانی
زاده ۱۱۵۰ – درگذشته ۱۲۱۲ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ رفیق اصفهانی
محمدحسین معروف به ملا حسین اصفهانی متخلص به رفیق در سال ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد. پدرش سبزی‌فروش بود. وی در اصفهان تحصیلات خود را آغاز نمود و در ادبیات برجسته شد. او در انجمن ادبی مشتاق اصفهانی شرکت داشت و از شاگردان او بود. وی در سال ۱۲۱۲ هجری قمری در اصفهان درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. نظمی تبریزی ماده تاریخ وفات وی را به این صورت سروده است: با وفات رفیق بتوان گفت: اوستاد یگانه رفت ای‌وای از دیار مهین سخن‌سنجان شاعر جاودانه رفت ای‌وای گر کسی سال مرگ او خواهد گو: رفیق از میانه رفت ای‌وای نسخه‌ای از دیوانی او شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، به خط میر عبدالباقی بن میرحسن قزوینی در کتابخانهٔ ملی ایران موجود است. دیوان وی به کوشش احمد کرمی تصحیح و منتشر شده است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار رفیق اصفهانی
شعرهای رفیق اصفهانی
- شمارهٔ ۸ — لعل جانان یارب از جان ساختند
- شمارهٔ ۱۱ — درد عشقم می شود هر روز افزون چون کنم
- شمارهٔ ۹ — به نوخط دلبری دل بستم آه از حسرت مرغی
- شمارهٔ ۱۲ — به گرد روی منور خط معنبرش است این
- شمارهٔ ۱۳ — تا به کی چشم به ره بر سر هر راه نشینم
- شمارهٔ ۷ — جور کن کز بازوی پرزور و طبع پرغرور
- شمارهٔ ۱۰ — یادم کن از آن کو چو ز بیداد تو رفتم
- شمارهٔ ۶ — روزگاری بود امیدم که یارم می‌کشد
- شمارهٔ ۱۴ — برای خاطر غیرم چرا ای بی‌وفا کشتی؟
- شمارهٔ ۴ — شوخی که صدش دل نگران می باشد
- شمارهٔ ۵ — ز اندیشهٔ این دلم به خون می‌گردد
- شمارهٔ ۶ — کس همچو من از زمانه ناکام نشد
- شمارهٔ ۷ — نه حسن تو ای جان جهان می ماند
- شمارهٔ ۳ — ای سرخ گلت به تازگی چون گل سرخ
- شمارهٔ ۱ — ای قافله سالار دلی را دریاب
- شمارهٔ ۲ — چون نیست مرا راه ز بیم خویت
- شمارهٔ ۱۲ — گویند ز غم توان شد آزاد از مرگ
- شمارهٔ ۱۳ — غم نیست اگر به تیغ کین می کشدم
- شمارهٔ ۱۴ — گیرم که ز شوق رخ نیکوی تو من
- شمارهٔ ۸ — هر روز به بستر جدائی من زار
- شمارهٔ ۹ — در فصل بهار کی کند ابر بهار
- شمارهٔ ۱۰ — جانم بلب است و عشق در جانم باز
- شمارهٔ ۱۵ — دور از رخ تو بدیده و دل ای ماه
- شمارهٔ ۱۱ — در بزم خودم شبی نمی خوانی حیف