عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۶ — دردا که به جز درد مرا کار نبود
- شمارهٔ ۱۸ — هر روز غمی به امتحانم آمد
- شمارهٔ ۲۰ — زانگه که بقا روی نمودست مرا
- شمارهٔ ۲۲ — آگاه نیم از دل و جانم که چه بود
- شمارهٔ ۱۷ — آن میخواهم که جایگاهی گیرم
- شمارهٔ ۲۳ — چون عمر بشد زادِ رهم از «چه کنم»
- شمارهٔ ۱۹ — دردا که ز خود بیخبرم باید مرد
- شمارهٔ ۲۱ — امروز منم ذوقِ خرد نادیده
- شمارهٔ ۲۶ — دل نیست مرا، یکی مصیبت‌خانه‌ست
- شمارهٔ ۳۰ — از دنیی فانیم جوی نیست پدید
- شمارهٔ ۲۹ — از پای در آمدم ز سرگردانی
- شمارهٔ ۲۴ — بس رنج کشم طرب نمیدانم چیست
- شمارهٔ ۲۵ — چون چارهٔ خویش میندانم چه کنم
- شمارهٔ ۲۷ — سرگردانی بسوخت جانم چه کنم
- شمارهٔ ۳۱ — نه در سفرم یک دم و نی در حضرم
- شمارهٔ ۲۸ — سبحان الله! بر صفتی حیرانم
- شمارهٔ ۳۴ — امروز منم ز خان و از مان بیرون
- شمارهٔ ۳۷ — از هم نفسانم اثری نیست امروز
- شمارهٔ ۳۸ — دل هرچه که دید خشک لب دید همه
- شمارهٔ ۳۹ — چندان که مرا عقل و بصر خواهد بود
- شمارهٔ ۳۵ — گه چون مه از آرزوی حق کاسته‌ایم
- شمارهٔ ۳۲ — چندان که بدین قصه فرو مینگرم
- شمارهٔ ۳۳ — امروز منم شیفتهای حیرانی
- شمارهٔ ۳۶ — گر برکشم از سینهٔ پرخون آهی