عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۰ — ای بس که فلک در صف انجم گردد
- شمارهٔ ۱۶ — بندیش که بر زمین نهای آن که تویی
- شمارهٔ ۲۲ — جانی که نهفت زنگ دنیی او را
- شمارهٔ ۲۱ — جانی که به نورِ حق ندارد امّید
- شمارهٔ ۱۹ — گر مرغِ دلت کارِ روش ساز کند
- شمارهٔ ۱۸ — آن ذات که جسم و جوهرش اسم بود
- شمارهٔ ۲۳ — هر دیده که راه بینشانی نشناخت
- شمارهٔ ۱۷ — ای وهم و خیال و حسِّ تو رهزن تو
- شمارهٔ ۲۵ — سِرّی که به تو رسد ز خود پنهان دار
- شمارهٔ ۲۷ — پنهان گهریست در پسِ پردهٔ راز
- شمارهٔ ۲۴ — گر نفس تو بسملی شود تا دانی
- شمارهٔ ۲۸ — از پردهٔ خود برون شدن عین خطاست
- شمارهٔ ۲۶ — در هر دو جهان هرچه عجب داشته‌ای
- شمارهٔ ۲۹ — هر چند که کارهای تو بسیاریست
- شمارهٔ ۳۱ — آنجا که فروغ عالم جان بینی
- شمارهٔ ۳۰ — هر جان که ز حق حمایتی افتادهست
- شمارهٔ ۳۲ — چون آینه پشت و رو شود یکسانت
- شمارهٔ ۳۵ — کردم ورقِ وجودِّ تو با تو بیان
- شمارهٔ ۳۸ — ای از تن منقلب گذر ناکرده
- شمارهٔ ۳۹ — خوش باش که دل تمام میباز رهد
- شمارهٔ ۳۳ — هر راز که هم پردهٔ جان تو شود
- شمارهٔ ۳۷ — گاه از غم اودست ز جان میشویی
- شمارهٔ ۳۴ — تن از پی کارِ خویش سرگردان است
- شمارهٔ ۳۶ — هر سر که درین هر دو جهان داشته‌اند