عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۴ — تا مرغ دلم شیوهٔ دمساز شناخت
- شمارهٔ ۴۳ — چون اصلِ اصول هست در نقطهٔ جان
- شمارهٔ ۴۰ — دانی تو که مرگ چیست از تن رستن
- شمارهٔ ۴۲ — یک یک نفست زمان تو خواهد بود
- شمارهٔ ۴۱ — مرگ است خلاص عالم فانی را
- شمارهٔ ۳ — آن نقطه که کیمیای دولت آن است
- شمارهٔ ۱ — میپنداری که جان توانی دیدن
- شمارهٔ ۲ — هرگه که تو طالب گهر خواهی بود
- شمارهٔ ۶ — از ذرّه ز اندازهٔ ذرّات مپرس
- شمارهٔ ۹ — تا عالِمِ جهل خود نگردی به نخست
- شمارهٔ ۴ — قومی ز محال در جنون افتادند
- شمارهٔ ۱۱ — هر چند ز ننگِ خود خبردار نهایم
- شمارهٔ ۱۰ — نه در صفِ صاحبنظران خواهی مُرد
- شمارهٔ ۵ — جانهاست در آن جهان بر انبار زده
- شمارهٔ ۸ — قسمی که ز چرخ پرده در داشته‌ای
- شمارهٔ ۷ — در عقل اصول شرع از جان بپذیر
- شمارهٔ ۱۸ — دل خون شد و سررشتهٔ این راز نیافت
- شمارهٔ ۱۴ — از معنی عشق اسم میبینم و بس
- شمارهٔ ۱۶ — دل در پی راز عشق، دلمرده بماند
- شمارهٔ ۱۳ — هم عقل درین واقعه مضطر افتاد
- شمارهٔ ۱۷ — دل بر سرِ این راه خطرناک بسوخت
- شمارهٔ ۱۵ — جان گرچه درین بادیه بسیار شتافت
- شمارهٔ ۱۹ — این دل که بسوخت روز و شب در تک و تاز
- شمارهٔ ۱۲ — دردا که دلم واقف آن راز نشد