عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۱ — چون بیخبرم از آنکه تقدیرم چیست
- شمارهٔ ۴۶ — یک بیدل و بیرأی چو من بنمایید
- شمارهٔ ۴۵ — در بادیهٔ جهان دری بنمایید
- شمارهٔ ۴۰ — چندان که مرا عقل به تن خواهد بود
- شمارهٔ ۴۴ — چندان که ز هر شیوه سخن میگویم
- شمارهٔ ۴۳ — هر لحظه تحیر به شبیخون آید
- شمارهٔ ۴۷ — دل رفت و جگر با دل ریش آمد باز
- شمارهٔ ۴۲ — نی کس خبری میدهد از پیشانم
- شمارهٔ ۴۸ — من زین دل بی‌خبر به جان آمده‌ام
- شمارهٔ ۲ — ای روح! تویی به عقل موصوف آخر
- شمارهٔ ۱ — ای بلبلِ روح مبتلا مانده‌ای
- شمارهٔ ۴ — گه در غم روزگار و گه در قهری
- شمارهٔ ۵ — ای جان! چو تو از عالم بیچون آیی
- شمارهٔ ۷ — ای باز خرد! مباش گمراه آخر
- شمارهٔ ۶ — ای روح! درین عالم غربت چونی
- شمارهٔ ۳ — ای مرغ عجب! ستارگان چینهٔ تست
- شمارهٔ ۱۵ — چیزی که تویی زین تن مسکین تو نه‌ای
- شمارهٔ ۹ — ای بلبل روح چند باشی مگسی
- شمارهٔ ۸ — ای جانِ شریف! ترک این دنیی گیر
- شمارهٔ ۱۱ — با ما بنشین که هر دو همدم بودیم
- شمارهٔ ۱۳ — ای آن که به قدر برتر از افلاکی
- شمارهٔ ۱۴ — ای آن که در این ره صفت‌اندیش نه‌ای
- شمارهٔ ۱۰ — بر جان و تنِ بیش بها میگریم
- شمارهٔ ۱۲ — دل را که هزار باره در خون کشمش