عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۹ — عاشق ز کسی نکاهد و نفزاید
- شمارهٔ ۱۳ — هم راه تن و هم ره جان او گیرد
- شمارهٔ ۱۶ — مرد آن باشد که هر نفس پاکتر است
- شمارهٔ ۱۴ — گر در هیچی مایهٔ شادی و بقاست
- شمارهٔ ۱۲ — ای دل همگی خویش در جانان باز
- شمارهٔ ۱۱ — تا کی گردی ای دل غمناک به خون
- شمارهٔ ۱۰ — چندین امل تو ای دل غافل چیست
- شمارهٔ ۱۵ — دلشاد مشو ز وصل اگر در طربی
- شمارهٔ ۱۸ — گر مرد رهی ز ننگ خود پاک بباش
- شمارهٔ ۲۲ — اول باری پشت به آفاق آور
- شمارهٔ ۲۴ — عاشق شدن مرد زبون آمدنست
- شمارهٔ ۲۰ — آن بهٔ که زعقل خود جنون یابی باز
- شمارهٔ ۱۷ — آن بهٔ که زخود کرانه بینی خود را
- شمارهٔ ۲۱ — گر میخواهی که بازیابی این راز
- شمارهٔ ۱۹ — تا چند به خود درنگری چندینی
- شمارهٔ ۲۳ — آنجا که روی به پا و سر نتوان رفت
- شمارهٔ ۲۷ — آنرا که نظر در آن جهان باید کرد
- شمارهٔ ۲۸ — چون نیستی تو محض اقرار بود
- شمارهٔ ۲۵ — گر تو بر او ز تنگ دستی آئی
- شمارهٔ ۲۶ — گر از همگی خویشتن فرد شوی
- شمارهٔ ۳۰ — گر فقر شود ای که چه خوش خواهد بود
- شمارهٔ ۳۱ — راهی که درو پای ز سر باید کرد
- شمارهٔ ۲۹ — یا شادی دو کون غم انگار همه
- شمارهٔ ۳۲ — آن جوهر پوشیده به هر جان نرسد