عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۸ — گر با من خویش خاک این در آئی
- شمارهٔ ۳۹ — گاهی ز خیال دلبر آئی زنده
- شمارهٔ ۳۳ — از پس منشین یک دم و در پیش مباش
- شمارهٔ ۳۷ — گر بودِ خود از عشق نبودی بینی
- شمارهٔ ۳۴ — تا کی باشی بی سر و بن، هیچ مباش
- شمارهٔ ۴۰ — ای مانده به جان این جهانی زنده
- شمارهٔ ۳۵ — آن به که همی سوزی و پیدا نکنی
- شمارهٔ ۳۶ — گر تو همه داری همه در آتش باش
- شمارهٔ ۴۱ — تا هیچ وجود و عدمت میماند
- شمارهٔ ۴۲ — پیوسته به چشم دل نظر باید کرد
- شمارهٔ ۴۳ — در قرب تو گر هست دل دیوانه‌ست
- شمارهٔ ۴۵ — در عشق تو رازی و نیاز آوردیم
- شمارهٔ ۴۴ — در عشق تو سودا و جنون بنهادیم
- شمارهٔ ۴۷ — ما هر دو جهان زیر قدم آوردیم
- شمارهٔ ۴۸ — گر ما همگی خویش چون ذرّه کنیم
- شمارهٔ ۴۶ — در عشق تو زاری وندم آوردیم
- شمارهٔ ۵۰ — تا شد دلم از بوی می عشق تو مست
- شمارهٔ ۵۲ — جانا چو ره تو راه ذُلّ و عِزْ نیست
- شمارهٔ ۵۳ — در بحر فنا به آب در خواهم شد
- شمارهٔ ۵۱ — با هستی خویش داوری خواهم کرد
- شمارهٔ ۵۵ — در عشق نشان و خبر من برسید
- شمارهٔ ۵۴ — بنگر که چه غم بیتو کشیدم آخر
- شمارهٔ ۵۶ — دل از طمع خام چنان بریان شد
- شمارهٔ ۴۹ — جانا ز غم عشق تو جانم خون شد