عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۵۷ — هر لحظه دهد عشق توام سرشوئی
- شمارهٔ ۵۸ — گفتم: ز فناء خود چنانم که مپرس
- شمارهٔ ۵۹ — هر لحظه ز عشق در سجودی دگرم
- شمارهٔ ۶۴ — بی جان و تنم جان و تنم میباید
- شمارهٔ ۶۲ — وقتست که بیزحمت جان بنشینم
- شمارهٔ ۶۳ — از ننگ وجودم که رهاند بازم
- شمارهٔ ۶۰ — سر تا پایم نقطهٔ آرام کنید
- شمارهٔ ۶۱ — از بس که دلم به بینشان داشت نیاز
- شمارهٔ ۶۵ — خوش خواهدبود، اگر فنا خواهد بود
- شمارهٔ ۲ — هر ذات که در تصرّف دوران است
- شمارهٔ ۱ — آن راه که راه عالم عرفان است
- شمارهٔ ۵ — بر بوی یقین درین بیابان رفتیم
- شمارهٔ ۳ — چندان که نگاه میکنم حیرانی است
- شمارهٔ ۴ — بنشین که اگر بسی گذر خواهی کرد
- شمارهٔ ۶ — گر عقل مرا مصلحت اندیش آمد
- شمارهٔ ۷ — احوالِ جهان سخت عجیب افتادست
- شمارهٔ ۱۲ — ای دل هر دم غم دگرگون میخور
- شمارهٔ ۱۰ — مائیم در اوفتاده چون مرغ به دام
- شمارهٔ ۸ — مائیم و نصیب جز جگر خواری نه
- شمارهٔ ۱۱ — از آرزوی یقین چو مینتوان زیست
- شمارهٔ ۱۴ — حالِ دلِ باژگونه مینتوان گفت
- شمارهٔ ۱۳ — این درد چه دردیست که درمانش نیست
- شمارهٔ ۱۵ — دل از همه عالم به کنار آمد باز
- شمارهٔ ۹ — دانی که چهایم نه بزرگیم نه خُرد