عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۳ — بی فکر دلی که هست خرّم دارش
- شمارهٔ ۲۱ — گر میخواهی که وقت خودداری گوش
- شمارهٔ ۱۷ — شایستهٔ آن کمال مینتوان شد
- شمارهٔ ۱۸ — هر لحظه هزار مشکلم پیوسته است
- شمارهٔ ۱۹ — نابرده می عشق، قرارت ای دل
- شمارهٔ ۲۰ — بگذر ز خیال آن و این، کار اینست
- شمارهٔ ۲۴ — عمری که نه در حضور جان خواهد بود
- شمارهٔ ۲۲ — ای آن که تو یک نفس خوداندیش نیی
- شمارهٔ ۲۵ — گر یک سرِ موی سرِّ جانان بینی
- شمارهٔ ۲۶ — گر مرد رهی، روی به فریادرس آر
- شمارهٔ ۲۷ — تا با تو، تویی بود، کجا گیری تو
- شمارهٔ ۱ — جان سوخته سرفکنده میباید بود
- شمارهٔ ۲ — گر جان ببرد عشق توام جان آنست
- شمارهٔ ۵ — عشقش به کشیدن بلا آید راست
- شمارهٔ ۳ — تا نفس بود ز سِرِّ جان نتوان گفت
- شمارهٔ ۴ — گفتی که نشان راه چیست ای درویش
- شمارهٔ ۷ — این کار که صد عالم پنهان ارزد
- شمارهٔ ۸ — دل عزت خویش جمله از خواری یافت
- شمارهٔ ۹ — بهتر ز گشادگی گرفتاری من
- شمارهٔ ۱۳ — چون من مگسم سایهٔ طوبی چکنم
- شمارهٔ ۱۰ — امروز منم نه کفر و نه ایمانی
- شمارهٔ ۱۱ — چون در ره دین نیامدی در دستم
- شمارهٔ ۶ — هر دل که طلب کند چنین یاری را
- شمارهٔ ۱۲ — نه دین حق و نه دین زردشت مرا