عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۲ — با قوّت عشق تو به جان می‌کوشم
- شمارهٔ ۲۱ — وقتی‌ست که دیده‌یی به دیدار کنم
- شمارهٔ ۲۰ — نه جان رهِ جان‌فزای خود یابد باز
- شمارهٔ ۲۴ — در عشق، گمان خود عیان باید کرد
- شمارهٔ ۲۳ — در عشق تو هر دلی که مردانه بود
- شمارهٔ ۲۶ — هر لحظه ز چرخ بیش می‌باید رفت
- شمارهٔ ۱۹ — مرغ دل من که بود چون شیدایی
- شمارهٔ ۲۵ — گر مَردِ رهی، میانِ خون باید رفت
- شمارهٔ ۲۸ — بنشسته‌ای و بسی سفر داری تو
- شمارهٔ ۲۷ — نردِ هوسِ وصال می‌باید باخت
- شمارهٔ ۳۴ — کی نیک افتد تو را که بد می‌باشی؟
- شمارهٔ ۳۱ — از بس که غم دنیی مردار خوری
- شمارهٔ ۲۹ — چون تو غم بی‌شمار خود خواهی داشت
- شمارهٔ ۳۳ — هرچند که دریای پرآب آمد پیش
- شمارهٔ ۳۰ — ای آن‌که هزارگونه سودا داری
- شمارهٔ ۳۲ — از دورِ فلک زیر و زبر خواهی شد
- شمارهٔ ۳۵ — ای دوست! اگر تو دوستدار خویشی
- شمارهٔ ۳۷ — ای بی‌خبران! دلی به جان دربندید
- شمارهٔ ۳۶ — اوّل قدمت، دولت انبوه مجوی
- شمارهٔ ۳۸ — تو خفته وعاشقان او بیدارند
- شمارهٔ ۴۰ — دل بستهٔ روی چون نگار او کن
- شمارهٔ ۴۲ — هر دل که ز سِرِّ کار آگاهی یافت
- شمارهٔ ۴۱ — گر هست در این راه سر بهبودت
- شمارهٔ ۳۹ — ای پای ز دست داده! در پی نرسی