عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۵ — دیدی تو که محنت زده و شاد بمرد
- شمارهٔ ۱ — دنیا که برای ره گذر باید داشت
- شمارهٔ ۸ — چون قاعدهٔ بقای ما عین فناست
- شمارهٔ ۶ — عمری به هوس گذاشتی خیز و برو
- شمارهٔ ۲ — گر مرد رهی،رَخْت به دریا انداز
- شمارهٔ ۴ — چون هرچه بود اندک و بسیار نبود
- شمارهٔ ۳ — چون مرگ در افکند به غرقاب ترا
- شمارهٔ ۷ — دانی تو که هر که زادناچار بمرد
- شمارهٔ ۱۰ — تو بیخبری و تا خبر خواهد بود
- شمارهٔ ۱۲ — چون پنداری در بُنهٔ ما افتاد
- شمارهٔ ۱۳ — بر لوحِ دلت نقشِ دو عالم رقم است
- شمارهٔ ۱۴ — گر مرد رهی، حدیث عالم چه کنی
- شمارهٔ ۱۶ — چون بسیارست ضعف در ایمانت
- شمارهٔ ۱۱ — چون مردن تو چارهٔ یکبارگی است
- شمارهٔ ۱۵ — ای دل صفت نفس بد اندیش مگیر
- شمارهٔ ۹ — کارت همه چون که خوردن و خفتن بود
- شمارهٔ ۱۸ — ای جان سبک روح! گران سنگی چیست
- شمارهٔ ۱۹ — در عالم محنت به طرب آمدهیی
- شمارهٔ ۲۴ — چون قاعدهٔ وجود پنداشتن است
- شمارهٔ ۲۱ — بر هر وجهی که بستهٔ اسبابی
- شمارهٔ ۲۲ — تا کی ز غم زیان وسودت آخر
- شمارهٔ ۲۰ — ای آنکه همیشه نفس خشنود کنی
- شمارهٔ ۱۷ — گفتی تو که مرگ چیست ای بینایی
- شمارهٔ ۲۳ — دردا که به درد ناگهان خواهی شد