عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۶ — ای تن دل ناموافقت میداند
- شمارهٔ ۱۹ — تا چند به فکر نفس مشغول شوی
- شمارهٔ ۱۸ — چون کرد شراب شرک و غفلت مستت
- شمارهٔ ۱۵ — خود را به محال خود دچار آیی تو
- شمارهٔ ۲۱ — گر خاصه نیی تو، عام میباید بود
- شمارهٔ ۱۷ — گه در وصف دین یگانهای میجویی
- شمارهٔ ۱۴ — ای دل نه به کفر ونه به دین خواهی مرد
- شمارهٔ ۲۰ — هر دل که تمام از سردردی برخاست
- شمارهٔ ۲۴ — ای دل اگر از کار دگرگون آیی
- شمارهٔ ۲۳ — هر چند که رنج بیشتر خواهی برد
- شمارهٔ ۲۸ — چون بحر، ز شوق راز جان، میجوشم
- شمارهٔ ۲۶ — نه در ره اقرار، قراری داری
- شمارهٔ ۲۹ — چون بحر،دلی هزار جوش است مرا
- شمارهٔ ۲۵ — امروز چو جمله عمر ضایع کردی
- شمارهٔ ۲۷ — خود را چو زخواب و خور نمیداری باز
- شمارهٔ ۲۲ — ای در رهِ دین و کارِ کفر آمده سُست
- شمارهٔ ۲ — می نرهانی مرا ز من، من چکنم
- شمارهٔ ۸ — از خود نتوان راه معانی کردن
- شمارهٔ ۱ — آنجا که نه جان رسید ونه تن آنجا
- شمارهٔ ۶ — گر تن گویم به خویشتن مینرود
- شمارهٔ ۷ — تا چند به پای جان و تن خواهم رفت
- شمارهٔ ۴ — چندانکه مرا میل به رفتن بیش است
- شمارهٔ ۳ — پیوسته دلم به جانت میخواهد جُست
- شمارهٔ ۵ — راهی به خودم که مینماید آخر