عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۸ — ای خلق! چرا در تب و تفتید آخر؟
- شمارهٔ ۵۰ — گه پیشرو نبرد میباید بود
- شمارهٔ ۴۴ — گر باز نماید سَرِ یک موی به تو
- شمارهٔ ۴۶ — پیوسته به دست خود گرفتاری تو
- شمارهٔ ۴۳ — بی ره رفتن، رموز می‌اندیشی
- شمارهٔ ۴۵ — یا دست از این هوس بمی‌باید داشت
- شمارهٔ ۴۹ — آن را که کلید مشکلی میباید
- شمارهٔ ۴۷ — هرگاه که گوهر محبّت جویی
- شمارهٔ ۱ — تا هیچ پراکنده توانی بودن
- شمارهٔ ۳ — ای مانده ز خویش در بلایی که مپرس
- شمارهٔ ۶ — شد از تو جهان بیرخ آن ماه سیاه
- شمارهٔ ۴ — نه جان صفت رضای او میگیرد
- شمارهٔ ۷ — بس رنج و بلا کاین دل آغشته کشید
- شمارهٔ ۲ — تا تفرقه میبود به هر سوی از تو
- شمارهٔ ۸ — هر چند که بیرون و درون خواهی دید
- شمارهٔ ۵ — چون نیست کسی را سر مویی غم تو
- شمارهٔ ۱۰ — او را خواهی از زن و فرزند ببر
- شمارهٔ ۱۱ — گر میخواهی که باشدت خوش آنجا
- شمارهٔ ۱۲ — با عشق، وجود خود برانداخته به
- شمارهٔ ۱۴ — تا چند ترا ز پرده بیش آوردن
- شمارهٔ ۹ — گر جان تو در پردهٔ دین خواهد بود
- شمارهٔ ۱۶ — آن را که بخود بر سر یک موی سر است
- شمارهٔ ۱۳ — دیوانه اگر مقید زنجیرست
- شمارهٔ ۱۵ — پیوستن تو به یک به یک بسیاریست