عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- بخش ۴۷ - وله ایضاً — بی یاد تو دل چو سایه در خورشید است
- بخش ۴۸ - وله ایضاً — گیرم که به تو لطف الهی آمد
- بخش ۵۰ - فی الموت — از آتش دل چو دود برخواهی خواست
- بخش ۴۶ - وله ایضاً — از سر تو هر که با نشان خواهد بود
- بخش ۴۹ - فی الموت — چون روی تو در هلاک خواهد آمد
- بخش ۵۳ - و له ایضاً — گاهی به قبول خلق خواهی آویخت
- بخش ۵۱ - فی الموت — زان پیش که در عین هلاکت فکنند
- بخش ۵۲ - فی الموت — تا کی به نظارهٔ جهان خواهی زیست
- بخش ۵۶ - و له ایضاً — بگشای نظر خلق پراکند نگر
- بخش ۵۷ - و له ایضاً — هر رنگ که ممکن است آمیخته گیر
- بخش ۵۵ - و له ایضاً — چون آفت بی‌قیاس داری در پی
- بخش ۵۸ - و له ایضاً — ره بس دور است توشه بردار و برو
- بخش ۶۱ - و له ایضاً — در حبس وجود از چه افتادم من
- بخش ۵۹ - و له ایضاً — گیرم که جهان بکام دیدی و شدی
- بخش ۶۰ - و له ایضاً — قومی که بخواب مرگ سرباز نهند
- بخش ۵۴ - و له ایضاً — گر در کوهی مقیم و گر در دشتی
- بخش ۶۴ - و له ایضاً — تا چند زمرگ غمناک شوی
- بخش ۶۶ - و له ایضاً — چون رفت ز جسم جوهر روشن ما
- بخش ۶۲ - و له ایضاً — خلقی که در این جهان پدیدار شدند
- بخش ۶۵ - و له ایضاً — ماتمزدگان عالم خاک هنوز
- بخش ۶۸ - و له ایضاً — لاله ز رخ چو ماه می‌بینم من
- بخش ۶۷ - و له ایضاً — هر خاک که درجهان کسی فرسود است
- بخش ۶۹ - و له ایضاً — هر کوزه که بیخود بدهن باز نهم
- بخش ۶۳ - و له ایضاً — بس خون که دلم ز اول کار بریخت