عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۲۵۲ — بار دگر پیر ما مفلس و قلاش شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۸ — جهان از باد نوروزی جوان شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۱ — برقع از خورشید رویش دور شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۷ — هر که در راه حقیقت از حقیقت بی‌نشان شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۳ — بیچاره دلم در سر آن زلف به خم شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۴ — چون عشق تو داعی عدم شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۵ — گر در صف دین داران دین دار نخواهم شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۶ — هر که در بادیهٔ عشق تو سرگردان شد
- غزل شمارهٔ ۲۶۴ — چه دانستم که این دریای بی‌پایان چنین باشد؟
- غزل شمارهٔ ۲۶۳ — کسی کز حقیقت خبردار باشد
- غزل شمارهٔ ۲۶۰ — تا نور او دیدم دو کون از چشم من افتاده شد
- غزل شمارهٔ ۲۶۲ — تا دل لایعقلم دیوانه شد
- غزل شمارهٔ ۲۶۵ — حدیث فقر را محرم نباشد
- غزل شمارهٔ ۲۵۹ — در راه عشق هر دل کو خصم خویشتن شد
- غزل شمارهٔ ۲۶۶ — عشقت ایمان و جان به ما بخشد
- غزل شمارهٔ ۲۶۱ — پیر ما از صومعه بگریخت در میخانه شد
- غزل شمارهٔ ۲۷۲ — در قعر جان مستم دردی پدید آمد
- غزل شمارهٔ ۲۶۷ — هر زمانم عشق ماهی در کشاکش می‌کشد
- غزل شمارهٔ ۲۷۱ — نه دل چو غمت آمد از خویشتن اندیشد
- غزل شمارهٔ ۲۶۹ — قوت بار عشق تو مرکب جان نمی‌کشد
- غزل شمارهٔ ۲۷۳ — در عشق به سر نخواهم آمد
- غزل شمارهٔ ۲۶۸ — هر زمان عشق تو در کارم کشد
- غزل شمارهٔ ۲۷۰ — نور روی تو را نظر نکشد
- غزل شمارهٔ ۲۷۴ — کارم از عشق تو به جان آمد