عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۲۷۹ — عشق تو ز سقسین و ز بلغار برآمد
- غزل شمارهٔ ۲۷۸ — نقد قدم از مخزن اسرار برآمد
- غزل شمارهٔ ۲۷۶ — لعل تو به جان فزایی آمد
- غزل شمارهٔ ۲۷۵ — ره عشاق بی ما و من آمد
- غزل شمارهٔ ۲۸۰ — سرمست به بوستان برآمد
- غزل شمارهٔ ۲۸۲ — نگارم دوش شوریده درآمد
- غزل شمارهٔ ۲۷۷ — دی پیر من از کوی خرابات برآمد
- غزل شمارهٔ ۲۸۱ — چو ترک سیم برم صبحدم ز خواب درآمد
- غزل شمارهٔ ۲۸۵ — عاشقان زنده‌دل به نام تو اند
- غزل شمارهٔ ۲۸۷ — آنها که پای در ره تقوی نهاده‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۸۳ — مستغرقی که از خود هرگز به سر نیامد
- غزل شمارهٔ ۲۸۴ — دلا دیدی که جانانم نیامد
- غزل شمارهٔ ۲۸۶ — آنها که در هوای تو جان‌ها بداده‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۸۸ — عاشقان از خویشتن بیگانه‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۸۹ — پیش رفتن را چو پیشان بسته‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۹۰ — ز لعلت زکاتی شکر می‌ستاند
- غزل شمارهٔ ۲۹۵ — دلم بی عشق تو یک دم نماند
- غزل شمارهٔ ۲۹۸ — چون تتق از روی آن شمع جهان برداشتند
- غزل شمارهٔ ۲۹۲ — دلی کز عشق تو جان برفشاند
- غزل شمارهٔ ۲۹۴ — عقل در عشق تو سرگردان بماند
- غزل شمارهٔ ۲۹۷ — آن را که غمت به خویش خواند
- غزل شمارهٔ ۲۹۱ — نه قدر وصال تو هر مختصری داند
- غزل شمارهٔ ۲۹۶ — گرد ره تو کعبه و خمار نماند
- غزل شمارهٔ ۲۹۳ — روی تو کافتاب را ماند