عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۳۲۸ — زلف تو که فتنهٔ جهان بود
- غزل شمارهٔ ۳۲۴ — عشق را پیر و جوان یکسان بود
- غزل شمارهٔ ۳۲۶ — هر که را با لب تو پیمان بود
- غزل شمارهٔ ۳۲۵ — آنرا که ز وصل او نشان بود
- غزل شمارهٔ ۳۲۹ — هر که را ذره‌ای وجود بود
- غزل شمارهٔ ۳۲۳ — آنچه نقد سینهٔ مردان بود
- غزل شمارهٔ ۳۳۰ — هر که را در عشق تو کاری بود
- غزل شمارهٔ ۳۲۷ — هر که را اندیشهٔ درمان بود
- غزل شمارهٔ ۳۳۳ — کسی کو خویش بیند بنده نبود
- غزل شمارهٔ ۳۳۱ — مرد یک موی تو فلک نبود
- غزل شمارهٔ ۳۳۵ — دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود
- غزل شمارهٔ ۳۳۲ — چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود
- غزل شمارهٔ ۳۳۶ — تا سر زلف تو درهم می‌رود
- غزل شمارهٔ ۳۳۷ — چه سازی سرای و چه گویی سرود
- غزل شمارهٔ ۳۳۸ — گر نسیم یوسفم پیدا شود
- غزل شمارهٔ ۳۳۴ — با لب لعلت سخن در جان رود
- غزل شمارهٔ ۳۴۱ — هر که صید چون تو دلداری شود
- غزل شمارهٔ ۳۳۹ — هر گدایی مرد سلطان کی شود
- غزل شمارهٔ ۳۴۰ — چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود
- غزل شمارهٔ ۳۴۴ — هرچه در هر دو جهان جانان نمود
- غزل شمارهٔ ۳۴۳ — ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود
- غزل شمارهٔ ۳۴۲ — یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود
- غزل شمارهٔ ۳۴۵ — رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟
- غزل شمارهٔ ۳۴۶ — گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد