عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۳۵۱ — یا دست به زیر سنگم آید
- غزل شمارهٔ ۳۵۳ — سر زلف دلستانت به شکن دریغم آید
- غزل شمارهٔ ۳۴۹ — یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد
- غزل شمارهٔ ۳۵۰ — هر که را ذوق دین پدید آید
- غزل شمارهٔ ۳۵۲ — عشق تو به جان دریغم آید
- غزل شمارهٔ ۳۵۴ — هر که را دانهٔ نار تو به دندان آید
- غزل شمارهٔ ۳۴۷ — برق عشق از آتش و از خون جهد
- غزل شمارهٔ ۳۴۸ — زلف را چون به قصد تاب دهد
- غزل شمارهٔ ۳۵۵ — یک ذره نور رویت گر ز آسمان برآید
- غزل شمارهٔ ۳۵۶ — چو از جیبش مه تابان برآید
- غزل شمارهٔ ۳۵۸ — گر نه از خاک درت باد صبا می‌آید
- غزل شمارهٔ ۳۶۰ — صبح از پرده به در می‌آید
- غزل شمارهٔ ۳۵۷ — چو نقاب برگشائی مه آن جهان برآید
- غزل شمارهٔ ۳۶۱ — آن ماه برای کس نمی‌آید
- غزل شمارهٔ ۳۶۲ — آن روی به جز قمر که آراید
- غزل شمارهٔ ۳۵۹ — دلبرم رخ‌گشاده می‌آید
- غزل شمارهٔ ۳۶۵ — گر رخ او ذره‌ای جمال نماید
- غزل شمارهٔ ۳۶۷ — نه یار هرکسی را رخسار می‌نماید
- غزل شمارهٔ ۳۶۸ — سر زلف تو پر خون می‌نماید
- غزل شمارهٔ ۳۶۶ — رخت را ماه نایب می‌نماید
- غزل شمارهٔ ۳۶۹ — رخ ز زیر نقاب بنماید
- غزل شمارهٔ ۳۷۰ — کسی کو هرچه دید از چشم جان دید
- غزل شمارهٔ ۳۶۴ — دو جهان بی‌توام نمی‌باید
- غزل شمارهٔ ۳۶۳ — تشنه را از سراب چگشاید