عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۳۰۰ — عاشقانی کز نسیم دوست جان می‌پرورند
- غزل شمارهٔ ۳۰۱ — از می عشق نیستی هر که خروش می‌زند
- غزل شمارهٔ ۳۰۳ — هر که درین دایره دوران کند
- غزل شمارهٔ ۳۰۵ — هر زمانی زلف را بندی کند
- غزل شمارهٔ ۲۹۹ — چون سیمبران روی به گلزار نهادند
- غزل شمارهٔ ۳۰۶ — دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند
- غزل شمارهٔ ۳۰۲ — چون لبش درج گهر باز کند
- غزل شمارهٔ ۳۰۴ — آفتاب رخ آشکاره کند
- غزل شمارهٔ ۳۰۷ — هر که عزم عشق رویش می‌کند
- غزل شمارهٔ ۳۱۲ — دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند
- غزل شمارهٔ ۳۱۳ — سر مستی ما مردم هشیار ندانند
- غزل شمارهٔ ۳۱۰ — گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند
- غزل شمارهٔ ۳۱۱ — چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند
- غزل شمارهٔ ۳۰۸ — عشق توام داغ چنان می‌کند
- غزل شمارهٔ ۳۰۹ — زلف شبرنگش شبیخون می‌کند
- غزل شمارهٔ ۳۱۴ — عاشقان چون به هوش باز آیند
- غزل شمارهٔ ۳۲۰ — شبی کز زلف تو عالم چو شب بود
- غزل شمارهٔ ۳۱۶ — آنها که در حقیقت اسرار می‌روند
- غزل شمارهٔ ۳۱۹ — هر که سرگردان این سودا بود
- غزل شمارهٔ ۳۲۱ — آن را که ز وصل او خبر بود
- غزل شمارهٔ ۳۱۸ — قومی که در فنا به دل یکدگر زیند
- غزل شمارهٔ ۳۱۷ — دل ز جان برگیر تا راهت دهند
- غزل شمارهٔ ۳۲۲ — عشق بی درد ناتمام بود
- غزل شمارهٔ ۳۱۵ — اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند