عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۴۰۲ — ساقیا گه جام ده گه جام خور
- غزل شمارهٔ ۳۹۸ — نیست مرا به هیچ رو، بی تو قرار ای پسر
- غزل شمارهٔ ۴۰۰ — گر ز سر عشق او داری خبر
- غزل شمارهٔ ۳۹۵ — ای تو را با هر دلی کاری دگر
- غزل شمارهٔ ۳۹۷ — آتش عشق تو دلم، کرد کباب ای پسر
- غزل شمارهٔ ۴۰۱ — باد شمال می‌وزد، طرهٔ یاسمن نگر
- غزل شمارهٔ ۳۹۹ — جان به لب آوردم ای جان درنگر
- غزل شمارهٔ ۳۹۶ — پیر ما می‌رفت هنگام سحر
- غزل شمارهٔ ۴۰۴ — گرفتم عشق روی تو ز سر باز
- غزل شمارهٔ ۴۰۷ — هر که زو داد یک نشانی باز
- غزل شمارهٔ ۴۰۶ — ای دل ز دلبران جهانت گزیده باز
- غزل شمارهٔ ۴۰۵ — عشق تو مرا ستد ز من باز
- غزل شمارهٔ ۴۰۹ — ای روی تو شمع پردهٔ راز
- غزل شمارهٔ ۴۰۳ — چون پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر
- غزل شمارهٔ ۴۱۰ — ای شیوهٔ تو کرشمه و ناز
- غزل شمارهٔ ۴۰۸ — هر که سر رشتهٔ تو یابد باز
- غزل شمارهٔ ۴۱۲ — جان ز مشک زلف دلم چون جگر مسوز
- غزل شمارهٔ ۴۱۶ — در عشق روی او ز حدوث و قدم مپرس
- غزل شمارهٔ ۴۱۳ — عمر رفت و تو منی داری هنوز
- غزل شمارهٔ ۴۱۸ — ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش
- غزل شمارهٔ ۴۱۵ — آفتاب عاشقان روی تو بس
- غزل شمارهٔ ۴۱۴ — چند جویی در جهان یاری ز کس
- غزل شمارهٔ ۴۱۷ — دوش آمد و گفت از آن ما باش
- غزل شمارهٔ ۴۱۱ — ذره‌ای دوستی آن دمساز