عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۳۷۲ — برکناری شو ز هر نقشی که آن آید پدید
- غزل شمارهٔ ۳۷۳ — تا که گشت این خیال‌خانه پدید
- غزل شمارهٔ ۳۷۱ — قطره گم گردان چو دریا شد پدید
- غزل شمارهٔ ۳۷۷ — هنگام صبوح آمد ای هم نفسان خیزید
- غزل شمارهٔ ۳۷۶ — در ره عشق تو پایان کس ندید
- غزل شمارهٔ ۳۷۵ — تا خطت آمد به شبرنگی پدید
- غزل شمارهٔ ۳۷۴ — واقعهٔ عشق را نیست نشانی پدید
- غزل شمارهٔ ۳۷۸ — دل چه خواهی کرد چون دلبر رسید
- غزل شمارهٔ ۳۸۲ — دلم دردی که دارد با که گوید
- غزل شمارهٔ ۳۸۵ — میی درده که در ده نیست هشیار
- غزل شمارهٔ ۳۸۰ — عقل را در رهت قدم برسید
- غزل شمارهٔ ۳۸۶ — اگر خورشید خواهی سایه بگذار
- غزل شمارهٔ ۳۸۴ — قدم درنه اگر مردی درین کار
- غزل شمارهٔ ۳۷۹ — درد کو تا دردوا خواهم رسید
- غزل شمارهٔ ۳۸۳ — الا ای زاهدان دین دلی بیدار بنمایید
- غزل شمارهٔ ۳۸۱ — دوش آمد و ز مسجدم اندر کران کشید
- غزل شمارهٔ ۳۹۳ — عشق آبم برد گو آبم ببر
- غزل شمارهٔ ۳۸۹ — بردار صراحیی ز خمار
- غزل شمارهٔ ۳۹۱ — در عشق تو گم شدم به یکبار
- غزل شمارهٔ ۳۹۴ — ای در درون جانم و جان از تو بی‌خبر
- غزل شمارهٔ ۳۸۷ — از پس پردهٔ دل دوش بدیدم رخ یار
- غزل شمارهٔ ۳۹۲ — اشک ریز آمدم چو ابر بهار
- غزل شمارهٔ ۳۹۰ — ای عشق تو کیمیای اسرار
- غزل شمارهٔ ۳۸۸ — درآمد دوش ترکم مست و هشیار