قاآنی
زندگی‌نامهٔ قاآنی
میرزا حبیب الله شیرازی متخلص به قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از شعرای نامدار عهد قاجار است. وی در سال ۱۲۲۳ هجری قمری در شیراز متولد شد، تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز گذراند. او در اوان جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامهٔ تحصیل بپردازد. در سفر به تهران شعری در مدح فتحعلی شاه سرود و از وی لقب مجتهد الشعرا گرفت. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقهٔ سرشاری داشت. او با زبانهای فرانسه و انگلیسی نیز تا حد زیادی آشنایی داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار می‌رفت. دیوان اشعار وی بالغ بر بیست هزار بیت است. او کتابی به نام پریشان به سبک گلستان در نثر نگاشت. قاآنی در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در تهران وفات یافت و درحرم حضرت عبدالعظیم مدفون شد.
آثار قاآنی
شعرهای قاآنی
- غزل شمارهٔ ۳۶ — چونست که اسماعیل هرگه به خروش آید
- غزل شمارهٔ ۳۹ — واقفی ای پیک چون ز حال دل زار
- غزل شمارهٔ ۳۸ — دلدار بود دین و دل و طاقت و قرار
- غزل شمارهٔ ۴۰ — هرکس به هوای جان گرفتار
- غزل شمارهٔ ۴۱ — ای حسن تو چون فتنهٔ چشم تو جهانگیر
- غزل شمارهٔ ۴۳ — پیر مغان جام میم داد دوش
- غزل شمارهٔ ۳۷ — ای شیخ چه دل نهی به دستار
- غزل شمارهٔ ۴۲ — ای زلف تو چون خاطر عشاق مشوش
- غزل شمارهٔ ۴۵ — تا به شکار رفته‌ای گشته دلم شکار غم
- غزل شمارهٔ ۵۱ — دی من و محمود در وثاق نشستیم
- غزل شمارهٔ ۴۶ — نه تو دست عهد دادی که ز مهر سر نتابم
- غزل شمارهٔ ۴۴ — لحن اسماعیل و رویش آفت چشمست و گوش
- غزل شمارهٔ ۴۷ — به جرم عشق تو گر می‌زنند بر دارم
- غزل شمارهٔ ۴۸ — دست در حلقهٔ آن طرهٔ پرچین دارم
- غزل شمارهٔ ۵۰ — ز بس که هجر تو لاغر میان بکاست تنم
- غزل شمارهٔ ۴۹ — بکش ار کشی به تیغم، بزن ار زنی به تیرم
- غزل شمارهٔ ۵۴ — نکو نبود به یکبار ترک ما گفتن
- غزل شمارهٔ ۵۲ — بس رنج در آماجگه عشق تو بردیم
- غزل شمارهٔ ۵۵ — آن سنگدل که شیشهٔ جانهاست جای او
- غزل شمارهٔ ۵۳ — واجب نبود دل به بتی بیهده بستن
- غزل شمارهٔ ۵۸ — یارکی هست مرا به لطافت ملکو
- غزل شمارهٔ ۵۷ — قاصدی کو تا فرستم سوی تو
- غزل شمارهٔ ۵۶ — ای آفتاب بندهٔ تابنده رای تو
- غزل شمارهٔ ۵۹ — دلم به زلف تو عهدی که بسته بود شکستی