قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۳۳۹ — پاکیزه‌سرشت عاجز غم نشود
- شمارهٔ ۳۳۲ — عزمت چه شود به سعی اگر یار شود
- شمارهٔ ۳۳۵ — گیرم فلکت قرین آمال شود
- شمارهٔ ۳۳۷ — هر فرد، به علم، فرد اکبر نشود
- شمارهٔ ۳۳۴ — از حرف هوس، صدق سخن، لاف شود
- شمارهٔ ۳۳۸ — بی یاری اکسیر، مِسَت زر نشود
- شمارهٔ ۳۳۳ — از هوش رود چو با تو دل یار شود
- شمارهٔ ۳۳۶ — گر سخت چو سنگ و نرم چون موم شود
- شمارهٔ ۳۴۴ — تا در کف توست دل کی آزاده شود؟
- شمارهٔ ۳۴۵ — زاهد به بهشت عدن، جا می‌خواهد
- شمارهٔ ۳۴۷ — عاقل ز جهان فتنه‌آمیز جهد
- شمارهٔ ۳۴۲ — زان پیش که دفتر بقا شسته شود
- شمارهٔ ۳۴۰ — دنیا مطلوب طالب دین نشود
- شمارهٔ ۳۴۳ — خود نامه مژده گر گشایی چه شود؟
- شمارهٔ ۳۴۱ — خواهی که دلت ز دوست آگاه شود
- شمارهٔ ۳۴۶ — آن کو به جهان رضای حق می‌خواهد
- شمارهٔ ۳۵۲ — در راه طلب، فتادگی می‌باید
- شمارهٔ ۳۵۱ — چرخم چو ز کشمیر به لاهور کشید
- شمارهٔ ۳۵۳ — عاقل ز سر کوی تو رسوا آید
- شمارهٔ ۳۵۴ — هر لحظه مرا قید دگر می‌باید
- شمارهٔ ۳۴۸ — ای آن که هوس طبع تو را سود دهد
- شمارهٔ ۳۵۵ — چون مهر، کمال برشدن می‌باید
- شمارهٔ ۳۵۰ — نابینا را عشق کند صاحب دید
- شمارهٔ ۳۴۹ — آن قوم که می‌زنند حرف از تجرید