قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۴۰۴ — بر قرص جو خودم بود دست دراز
- شمارهٔ ۴۰۶ — نتوان ز قضا گریختن با تک و تاز
- شمارهٔ ۴۰۵ — عشق است که چرخ را برآمد به فراز
- شمارهٔ ۴۰۸ — موجود بود گرچه سراپا عاجز
- شمارهٔ ۴۰۷ — خوش نیست زبان رمز را قصه دراز
- شمارهٔ ۴۰۹ — آن برد گرو که رفت ازین دار به عجز
- شمارهٔ ۴۱۰ — قدسی، منم و دلی چو آتش همه سوز
- شمارهٔ ۴۱۱ — قدسی ز تو در قید حجاب است هنوز
- شمارهٔ ۴۱۲ — قدسی به دلت هوای کام است هنوز
- شمارهٔ ۴۱۵ — ای مرغ چمن، عشق ندانی ز هوس
- شمارهٔ ۴۱۴ — شب‌های دراز رفت و خوابی نه هنوز
- شمارهٔ ۴۱۶ — ای خواهش عشقت آرزوی همه کس
- شمارهٔ ۴۱۹ — از فیض دم شماست پیش همه کس
- شمارهٔ ۴۱۸ — از همسفران عشق، چون اهل هوس
- شمارهٔ ۴۱۷ — پوشیده چو شمع نیست، داند همه کس
- شمارهٔ ۴۱۳ — بینم رخ غم، نقاب نگشاده هنوز
- شمارهٔ ۴۲۱ — از یک جنسند گرچه نیک و بد ناس
- شمارهٔ ۴۲۲ — احوال زمانه از ستم‌کیشان پرس
- شمارهٔ ۴۲۴ — بی لخت جگر چو لاله در راغ مباش
- شمارهٔ ۴۲۶ — هرکس که به گلشن وجود آرندش
- شمارهٔ ۴۲۵ — آن غنچه که کار با صبا افتادش
- شمارهٔ ۴۲۳ — با عقل به اندازه روی مایل باش
- شمارهٔ ۴۲۷ — دل عقده چرخ تا گشود، افکندش
- شمارهٔ ۴۲۰ — کو عقل که نفس را کند منع هوس