قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۳۸۰ — در گلشن دهر تا خزان است و بهار
- شمارهٔ ۳۸۶ — قدسی ز بتان حسرت دیدار مدار
- شمارهٔ ۳۸۴ — از درد نکرد دیده‌ام ضعف اظهار
- شمارهٔ ۳۸۲ — از اصل، ز فرع، فکر دوری‌ست فرار
- شمارهٔ ۳۸۵ — چشم ترم از گریه ندارد آزار
- شمارهٔ ۳۸۳ — گر خانه چشم من بود تیره و تار
- شمارهٔ ۳۸۱ — تا دیده سرشک لاله‌گون آرد بار
- شمارهٔ ۳۸۷ — از رنگ نفس، هوس شود رنگین‌تر
- شمارهٔ ۳۹۳ — بیچاره خرد به سعی باشد مجبور
- شمارهٔ ۳۹۲ — از دولت وصل کس مبادا مهجور
- شمارهٔ ۳۹۴ — از بس که بود چشم خزف بر گوهر
- شمارهٔ ۳۸۸ — در پرده ز محتسب شراب اولی‌تر
- شمارهٔ ۳۹۱ — پیوسته روم راه چو پرگار به سر
- شمارهٔ ۳۹۰ — عمر اندک پایی و کار بسیار به سر
- شمارهٔ ۳۹۵ — آنم که برون جهد ز کانم گوهر
- شمارهٔ ۳۸۹ — ای دوست چنین ز دوست‌داران مگذر
- شمارهٔ ۳۹۶ — آمیخته‌ام به خلق، چون شهد به شیر
- شمارهٔ ۳۹۷ — سیری نپذیرد از هوس نفس دلیر
- شمارهٔ ۳۹۸ — گوشی طلب از خدای خود پند پذیر
- شمارهٔ ۴۰۰ — ای محض شکم آمده چون چرخ اثیر
- شمارهٔ ۳۹۹ — در گوشه مسکنت من زار حقیر
- شمارهٔ ۴۰۱ — ای فیض تو همچو صبحدم عالمگیر
- شمارهٔ ۴۰۲ — قدسی همه جا چو نیست سودا درگیر
- شمارهٔ ۴۰۳ — بر من چو در وصل تو کردند فراز