قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۳۶۳ — آن مرغ نه بهر دانه‌ام می‌آید
- شمارهٔ ۳۵۶ — یار تو غم اندوخته‌ای می‌باید
- شمارهٔ ۳۵۷ — در معرکه مردی که ازو کار آید
- شمارهٔ ۳۵۸ — هرچند تو را عذاب می‌افزاید
- شمارهٔ ۳۵۹ — زان ره که نسیمش به مه و سال آید
- شمارهٔ ۳۶۰ — کی عشق برون از دل پر خون آید؟
- شمارهٔ ۳۶۱ — امروز بتم طرز دگر می‌آید
- شمارهٔ ۳۶۲ — روزی که به صد شبم سحر می‌آید
- شمارهٔ ۳۶۶ — نتوان به خدا به زعم ادراک رسید
- شمارهٔ ۳۶۹ — بی رنج سفر، کس به مقامی نرسید
- شمارهٔ ۳۶۷ — از وصل تو ام به دل سروشی نرسید
- شمارهٔ ۳۶۸ — بی رنج خمار، کس به جامی نرسید
- شمارهٔ ۳۷۰ — پیوسته درین دایره پهناور
- شمارهٔ ۳۷۱ — آن را که بود درخور افسر چو گهر
- شمارهٔ ۳۶۵ — این عمر که از لطف خداداد رسید
- شمارهٔ ۳۶۴ — ای آن که هوس دکانی از بهر تو چید
- شمارهٔ ۳۷۶ — ای از تو نظر یافته ارباب نظر
- شمارهٔ ۳۷۷ — چون رفت ازین گنبد فیروزه حصار
- شمارهٔ ۳۷۹ — زردست اگرچه چهره عاشق زار
- شمارهٔ ۳۷۲ — از حادثه گر چرخ شود زیر و زبر
- شمارهٔ ۳۷۳ — در کوی مجاز هرکه شد راهسپر
- شمارهٔ ۳۷۸ — انسان که طفیل او فلک راست مدار
- شمارهٔ ۳۷۵ — از قدر هنر، بی‌هنران را چه خبر؟
- شمارهٔ ۳۷۴ — از حادثه گر چرخ شود زیر و زبر