قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۵۲۹ — باشد ز تو دوست‌تر به تو چرخ برین
- شمارهٔ ۵۳۰ — زلفی شده قید من، نه زنجیرست این
- شمارهٔ ۵۲۴ — از خلق جهان، کناره‌ای ساز وطن
- شمارهٔ ۵۳۱ — هر فعل که از تو در شمارست، ببین
- شمارهٔ ۵۲۵ — شد شهره شهر باده‌پیمایی من
- شمارهٔ ۵۲۶ — گر عارض دلبرم بود گندم‌گون
- شمارهٔ ۵۲۸ — هرچند جهد برق حوادث ز کمین
- شمارهٔ ۵۲۷ — از دل نرود آه غم‌آلود برون
- شمارهٔ ۵۳۴ — زاهد، تا چند زرق و خودکامی تو؟
- شمارهٔ ۵۳۵ — در بزم شهود، ذکر می‌گویی تو
- شمارهٔ ۵۳۷ — در بزم جهان، شمع شب‌افروزی کو؟
- شمارهٔ ۵۳۶ — گر دلشده‌ای، جان غم‌اندوزت کو؟
- شمارهٔ ۵۳۸ — ای عمر به رفتن چه شتاب است بگو
- شمارهٔ ۵۳۹ — ای بی‌جگر، آواز کمانم مشنو
- شمارهٔ ۵۳۲ — عمری ز پی دوست نمودم تک و دو
- شمارهٔ ۵۳۳ — اوراد من است داستان غم تو
- شمارهٔ ۵۴۶ — در دهر ز هر انجمنی خلوت به
- شمارهٔ ۵۴۷ — دل از سر کوی یار برخاسته به
- شمارهٔ ۵۴۰ — بر ماه کنم گر ز سر شوق، نگاه
- شمارهٔ ۵۴۴ — کرد از ره راست چون رسولت آگاه
- شمارهٔ ۵۴۲ — بی‌برگان را به صد هنر، بی زر و جاه
- شمارهٔ ۵۴۵ — جز گفت و شنود زینت هوش مخواه
- شمارهٔ ۵۴۱ — قدسی تا کی آه کشم از دل، آه
- شمارهٔ ۵۴۳ — مشتاق جمال را چه بیگاه و چه گاه