قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۵۰۱ — در باب وجودت ای خداوند جهان
- شمارهٔ ۵۰۳ — بی راهبری که سوزدش بهر تو جان
- شمارهٔ ۵۰۲ — تا هست به جا دایره کون و مکان
- شمارهٔ ۵۰۴ — هرچند که رحمت است کار رحمان
- شمارهٔ ۵۰۵ — جایی که بود پای محبت به میان
- شمارهٔ ۵۰۶ — بی‌واسطه در مجلس ابنای زمان
- شمارهٔ ۵۰۷ — زنهار مرو به گله خاموشان
- شمارهٔ ۵۰۰ — تا راز دلت ز دل نیاید به زبان
- شمارهٔ ۵۱۴ — تا کی سخن معرفت انشا کردن؟
- شمارهٔ ۵۱۵ — آزرده چو خاطرت ز با ما بودن
- شمارهٔ ۵۱۰ — ای باخبر از حقیقت کون و مکان
- شمارهٔ ۵۰۸ — شاهنشهی است خدمت درویشان
- شمارهٔ ۵۱۱ — آن صفحه که بایدش سراپا شستن
- شمارهٔ ۵۰۹ — عقل آمد و دل در اضطراب است همان
- شمارهٔ ۵۱۲ — تا کی دنبال نفس سرکش رفتن
- شمارهٔ ۵۱۳ — ای نفس، بس است این همه عصیان‌کردن
- شمارهٔ ۵۲۱ — ای نفس، به بندگی سری پیدا کن
- شمارهٔ ۵۲۳ — چون باد بگرد و گلشنی پیدا کن
- شمارهٔ ۵۲۰ — از کس نبود کدورتم در باطن
- شمارهٔ ۵۲۲ — از عشق حقیقی، اثری پیدا کن
- شمارهٔ ۵۱۶ — در عشق تو دل به شرم خواهد بودن
- شمارهٔ ۵۱۷ — از نامه رسی پیش، چه خواهد بودن
- شمارهٔ ۵۱۸ — دلگیر مشو ز شهر یا ده بودن
- شمارهٔ ۵۱۹ — چون غنچه خراب گردم از خندیدن