جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۱۵۲ — گر چو تو ترک در ختن بودی
- شمارهٔ ۱۵۷ — عشق بر من بزیان آوردی
- شمارهٔ ۱۵۵ — دلبرا چشم من از اشک چو دریاچه کنی
- شمارهٔ ۱۵۸ — دست من اگر همچو دلم تنگ نبودی
- شمارهٔ ۱۵۶ — این چه رویست بدین زیبائی
- شمارهٔ ۱۵۳ — سر ما نیستت فسانه مگوی
- شمارهٔ ۱۵۹ — ای که در عشق صبر فرمائی
- شمارهٔ ۱۵۴ — حسنی چو دعا به سر فرازی
- شمارهٔ ۱۶۳ — دلبر اینک رفت ایدل خون گری
- شمارهٔ ۱۶۰ — خیزکاندر دلبری بر عهد و پیمان نیستی
- شمارهٔ ۱۶۱ — دیدی که عاقبت سر آن هم نداشتی
- شمارهٔ ۱۶۴ — آخر چه کرده ام که شکایت همیکنی
- شمارهٔ ۱۶۷ — مرحبا شادا زهی ای مه درآی
- شمارهٔ ۱۶۶ — سخت آشفته جمال خودی
- شمارهٔ ۱۶۲ — دوش در گلستان سحرگاهی
- شمارهٔ ۱۶۵ — زهی بیوفا خود نگویی کجایی
- شمارهٔ ۱۷۳ — آه ار ترا ز درد دل من خبر شدی
- شمارهٔ ۱۶۸ — اگر درد دلم را چاره بودی
- شمارهٔ ۱۷۱ — گرخوی بتم نیگ ببودی سره بودی
- شمارهٔ ۱۶۹ — بیگانه وار یار ز من بگذرد همی
- شمارهٔ ۱۷۰ — تو ازین سنگدلی کم نکنی
- شمارهٔ ۱۷۲ — سر آن داری با ما که بصحرا آیی
- شمارهٔ ۱ — از چشم تو صد زخم درشت است مرا
- شمارهٔ ۲ — دل بنهادم هر غم و تیماری را