جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۱۲۸ — یا ز چشمت جفا بیاموزم
- شمارهٔ ۱۳۱ — روز و شب در هجر او غم میخورم
- شمارهٔ ۱۳۰ — هر جور که من ز یار می بینم
- شمارهٔ ۱۳۲ — از تو یک بوسه همی درخواهم
- شمارهٔ ۱۳۳ — تاکی این فریاد از دست دلم
- شمارهٔ ۱۳۴ — ساعتی از عشق تو بی غم نیم
- شمارهٔ ۱۳۵ — وای من از دست دل کو نیست در فرمان من
- شمارهٔ ۱۲۹ — از روی چو خورشیدت هرگه که براندیشم
- شمارهٔ ۱۳۸ — برو ای یار دلارام برو
- شمارهٔ ۱۴۲ — رخ برون از پس نقاب مده
- شمارهٔ ۱۳۹ — سخن بی غرض از من بشنو
- شمارهٔ ۱۴۳ — عشق تو و محنتی ز سر تازه
- شمارهٔ ۱۴۱ — دلم بستان و آنگه عشوه میده
- شمارهٔ ۱۳۷ — خون شد زفرقت تو دل مهربان من
- شمارهٔ ۱۳۶ — لحظه آن سنبل از گل وا فکن
- شمارهٔ ۱۴۰ — ای زگرد ماه مشگ آویخته
- شمارهٔ ۱۴۴ — چشم من چون بخت تو ناخفته به
- شمارهٔ ۱۴۸ — زهی زلف تو خم درخم گرفته
- شمارهٔ ۱۴۶ — زهی روی تو خار گل نهاده
- شمارهٔ ۱۴۷ — اگر رخت از جهان بیرون نهی به
- شمارهٔ ۱۴۵ — بامدادان بگاه خواب زده
- شمارهٔ ۱۵۱ — تو چه ترکی تو چه ترکی که به رخ فرّ همایی
- شمارهٔ ۱۵۰ — توبه که بعد ازین نبرم نام عاشقی
- شمارهٔ ۱۴۹ — چه باشد اگر با همه دوستگاری