جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۲۵۶ — دلاکرشمه آن شاه نازنینان بین
- شمارهٔ ۲۵۷ — ای تو را روی وفا با دگران
- شمارهٔ ۲۵۰ — تیغ مژگان را به خون عشقبازان تیز کن
- شمارهٔ ۲۵۱ — هرگز ندیدم رسم حبیبان
- شمارهٔ ۲۵۲ — ساغر مه نو باشد خالی شده مپسند آن
- شمارهٔ ۲۵۴ — ریزد شکر لبت به خط سبز در سخن
- شمارهٔ ۲۵۵ — بود خیال تو یارم چه یار بهتر ازین
- شمارهٔ ۲۵۳ — ای در دهن تنگت جلاب شکر پنهان
- شمارهٔ ۲۶۳ — ای ماه که می نپرسی از من
- شمارهٔ ۲۵۸ — خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان
- شمارهٔ ۲۶۰ — خوش آنکه در چمن ای نازنین تو باشی و من
- شمارهٔ ۲۶۴ — زلفت که رفت رونق مشک سیاه ازو
- شمارهٔ ۲۶۲ — چه کاریست خوش دل به جانان سپردن
- شمارهٔ ۲۶۵ — شد وقت گل به باده مرا طیلسان گرو
- شمارهٔ ۲۵۹ — شدم به صحبت پیر مغان سحرگاهان
- شمارهٔ ۲۶۱ — عجب در عربده‌ست امروز با من ترک مست من
- شمارهٔ ۲۶۷ — ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه
- شمارهٔ ۲۶۸ — بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته
- شمارهٔ ۲۷۰ — بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده
- شمارهٔ ۲۷۱ — بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه
- شمارهٔ ۲۶۹ — بود جمله لطف آن زنخدان ساده
- شمارهٔ ۲۷۲ — ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده
- شمارهٔ ۲۷۳ — حلقه زلف را گشاد مده
- شمارهٔ ۲۶۶ — ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو